Adımları sessizdi.
Bu, Kael hakkında Lira'nın fark ettiği ilk şeydi. Yüzlerce kişinin geçtiği beton koridorda, o tek kişi ses çıkarmıyordu. Sanki zemin onun için geri çekiliyordu. Sanki şehir ona yol veriyordu.
Lira elindeki çiçeği bırakamadı. Bırakmalıydı — her şey bırakmasını söylüyordu — ama parmakları kapanmıştı, istem dışı, aptalca, ölümcülce kapanmıştı.
Adam durdu. Aralarında üç adım vardı.
Yakından daha genç görünüyordu. Yirmi iki, belki yirmi üç. Ama gözleri yaşlıydı — her avcının gözleri öyleydi. Düzen Konseyi onlara erken yaşlandırmayı öğretirdi; duyguyu değil ama yorgunluğu, mesafeyi, soğukluğu.
Lira nefesini tuttu.
Boş bak. Boş bak. Boş bak.
// Anomali Tespiti · Vatandaş No: 7741-L · Duygusal Sapma: 1.2% · Avcı Müdahalesi Gerekli
Adam konuşmadı. Sadece baktı — önce çiçeğe, sonra Lira'nın yüzüne, sonra tekrar çiçeğe. Uzun, sessiz, hesaplı bir bakış. Protokol bakışı. Lira bunu biliyordu; her şeyi tarıyordu, kaydediyordu, dosyalıyordu.
Sonra ağzını açtı.
"Vatandaş numarası."
Ses beklenmedik kadar alçaktı. Emir değil, sanki bir soruya benzer bir şeydi — ama değildi. Asla soru değildi.
Lira dudaklarını araladı. Titreme. Titreme.
"7741-L." Sesi düzdü. Bunu yapabiliyordu — sesi her zaman düz tutabiliyordu. Eller ise başka bir meseleydi.
Adam bakışlarını indirmedi. Lira'nın gözlerinin içine bakıyordu ve Lira bir şeyin yanlış gittiğini hissetti — çünkü o bakışta beklediği şey yoktu. Soğukluk vardı, evet. Mesafe vardı. Ama altında, çok derinde, neredeyse hiç görünmeyecek kadar küçük bir şey daha vardı.
Merak.
Hayır. Hayır, bu imkânsız. Avcılar merak etmez.
"Çiçeği nerede buldun?"
Protokol dışı bir soruydu. Protokol şunu gerektirirdi: kimlik tespiti, çip taraması, gözaltı. Soru sormayı gerektirmezdi.
Lira yutkundu. "Yerde. Yürürken gördüm."
Sessizlik.
Adam ona bakıyordu. Lira ona bakıyordu. Koridor etraflarında akmaya devam ediyordu — gri üniformalar, boş yüzler, kalibrasyon saatinin sessizliği. Kimse durmuştu. Kimse bakmıyordu. Arke'de başkasının başına gelen şeylere bakmazdınız; bu da bir kuraldı, yazılı olmayan ama herkesçe bilinen türden.
Adam elini uzattı.
Çiçeği istiyordu.
Lira vermeliydi. Vermek zorundaydı. Vermemek için hiçbir mantıklı sebebi yoktu — sadece parmakları hâlâ kapanıydı ve o ısık, titrek, yasak şey göğsünde büyümeye devam ediyordu ve vermek istemiyordu.
Çiçeği uzattı.
Adamın parmakları sapı tuttuğunda Lira'nın parmakları henüz bırakmamıştı. Bir saniye — belki daha az, belki bir ömür kadar — ikisinin elleri aynı şeyi tuttu.
Adam dondu.
Lira dondu.
Çünkü o anda, o küçük, aptal, ölümcül anda, Lira'nın elinden bir şey geçti. Göğsündeki ısık şey — adını bilmediği, adını koyamadığı şey — parmak uçlarına aktı ve oradan, bir şekilde, karşı tarafa sızdı.
Adamın gözleri genişledi. Çok az. Neredeyse hiç. Ama Lira gördü.
// Kritik Anomali · Çift Taraflı Duygusal Temas · Protokol: Derhal Gözaltı —— [İşlem İptal Edildi]
Adam çiçeği aldı. Geri çekildi. Lira'ya baktı — uzun, garip, tanımsız bir bakışla baktı.
Sonra döndü.
Yürüdü.
Gitti.
Lira nefes almayı hatırladığında adam kalabalığın içinde kaybolmuştu. Ellerini baktı — boş, titreyordu, ama başka bir şey de vardı. Avucunda, tam ortasında, kırmızı bir leke. Çiçeğin bıraktığı renk.
Neden gitmedi? Neden beni götürmedi?
Cevabı yoktu.
Ama o gece, karanlık odasının tavanına bakarken, şunu düşündü: Avcının gözlerinde gördüğü merak, kendi gözlerindekinden farklı değildi.
Ve bu, şimdiye kadar hissettiği en tehlikeli şeydi.