Ada çığlık atarak geriye sıçradı.
Kapının altından çıkan el bir anda hareketsiz kaldı.
Sonra…
Yavaşça tekrar içeri çekildi.
Sanki hiç orada olmamış gibiydi.
Tam o sırada telefonunun feneri yeniden yandı.
Titreyen ışık kırmızı kapıyı aydınlatıyordu.
Ama…
Kapının üzerindeki yazı değişmişti.
Az önce “Açarsan yalnız sen çıkamazsın.” yazıyordu.
Şimdi ise tek bir cümle vardı.
“GEÇ KALDIN.”
Ada’nın nefesi hızlandı.
Arkasını dönüp kaçmaya hazırlanırken bodrumun en karanlık köşesinden bir ses geldi.
“…Gitme.”
Ses çocuk gibiydi.
Ama boğuk…
Ve sanki aynı anda onlarca kişi konuşuyordu.
Ada birkaç adım geri çekildi.
“Kim var orada?”
Cevap gelmedi.
Yerine…
İnce bir kahkaha duyuldu.
Telefonunun ekranı aniden kendi kendine açıldı.
Ekranda kamerası açıktı.
Kamera bodrumu gösteriyordu.
Ama…
Ekranda Ada yalnız değildi.
Arkasında, uzun siyah saçlı solgun bir kız duruyordu.
Ada korkuyla arkasını döndü.
Hiç kimse yoktu.
Tekrar telefona baktığında…
Kız bu kez çok daha yakındı.
Neredeyse Ada’nın omzuna dokunacak kadar.
Telefon bir anda yere düştü.
Ekran çatladı.
Tam o sırada bodrumun lambası kendi kendine yandı.
Kırmızı kapının kolu…
Yavaşça aşağı inmeye başladı.
Gıcırtt…
Kapı birkaç santim aralandı.
İçeriden buz gibi bir rüzgâr esti.
Ve karanlığın içinden iki parlak göz açıldı.
DEVAM EDECEK…