" Annem hep kalbinin sesini dinle derdi ama şuan kalbim mantığıma küfredip bavulunu toplayıp resmen beni terk ediyor gibiydi..." İçinde bulunduğum durumu başka türlü özetleyemezdim. Sırılsıklam olmuştum, saçlarımdan süzülen sular ayakkabımın içinde küçük göletler oluşturmuş ve ben hayatımın en büyük saçmalığının tam ortasında yangın çıkış kapısının arkasına sığınmış nefesimi düzene sokmaya çalışıyordum. -2 saat önce Aslında her şey normal başlamıştı. "Yani, bir Bade Soykan klasiği kadar normal." Sabah evden çıkarken annemin söyleyişini duymuştu yorgun kulaklarım " Kızım bak bugün yeni bir gün kalbinin sesini dinle evren sana bir işaret gönderecek" diye bağırmıştı. O sırada benim ergen liseli canım kardeşim Arda " tabiki midesini düşünüyordu" ağzındaki ekmek dilimiyle "evren sana olsa olsa otobüsü kaçıracağının işaretini verir abla, hadi yürü!" Diyerek beni her zaman ki gibi gerçek dünyaya fırlatmıştı. Evin geçim yükü, Arda’nın bitmek bilmeyen okul taksitleri ve annemin romantik hayalleri arasında tek sığınağım bu ofis işiydi. Henüz çok yeniydim ama kendimi kanıtlamam gerekiyordu. Ta ki o saate kadar. Dosyaları düzenlemek için bodrum kattaki arşive inmem gerekmişti. Ama bodrum kat, sadece eski kağıtların olduğu bir yer değilmiş. Merakıma yenik düşüp aralık kapıdan içeri sızdığımda, hayatımın "kırmızı alarmını" gördüm. Loş ışıkların altında, iki adam bir sandalyede oturan başka bir adamı hesaba çekiyordu. Adamın ne suç işlediğini duyacak kadar yakın değildim ama ortamdaki o tehlikeli havayı ciğerlerimde hissetmiştim. Sorgulayanlardan biri, üzerinde deri ceketiyle buz gibi bakan bir polisti: Selim. Ama asıl kalbimin bavulu toplamasına neden olan o değildi. Onun yanındakiydi. Yağız. Karanlıkta bile parlayan keskin gözleri, dik duruşu ve o odaya hakim olan otoritesiyle Yağız, sanki bir patronun ağırlığıyla bir ajanın gizemini aynı bedende topluyor gibiydi. Onu gördüğüm an, annemin bahsettiği o "işaretin" bu kadar tehlikeli olmaması gerektiğini anladım. Tam geri adım atacakken ayağım yerdeki bir metal kutuya çarptı. O an göz göze geldik. Yağız’ın bakışları bana değdiğinde, mantığımın istifasını verdiğini hissettim. Yakalanacaktım. Beni göreceklerdi, belki de asla bu bodrumdan çıkamayacaktım. Panik bir insanın en büyük rehberidir derler. Benim rehberim ise duvardaki kırmızı kutu oldu.Hiç düşünmeden yangın alarmının camını kırıp o düğmeye bastım. Saniyeler içinde bina tiz bir siren sesiyle inlerken, tavandaki fıskiyelerden tonlarca su boşalmaya başladı. Ortalık bir anda mahşer yerine döndü. Selim ve Yağız’ın şaşkın bakışları arasından, sular altında kalmış bir fare gibi fırlayıp çıkışa doğru koştum. Günümüz Eve nasıl geldiğimi hatırlamıyorum. Kapıyı açtığımda Arda beni gördüğü an kahkahayı bastı. "Abla? Ofise fıskiye mi taktırdınız yoksa yağmur sadece seni mi takip ediyor?"Annem ise dehşet içinde yanıma koştu. "Bade! Kızım bu ne hal? Kalbinin sesini dinle dedim, barajları patlat demedim!" "Sadece... yağmur anne," dedim titreyerek. "Sadece küçük bir kaza." Ertesi sabah, uykusuz ve gergin bir şekilde ofise gittim. Herkes dünkü alarmın nedenini konuşuyordu. Tam masama oturmuş, kovulmayacağıma dair kendi kendime sözler verirken şirket kapısı büyük bir gürültüyle açıldı. Şirketin sahibi yanında uzun boylu, takım elbiseli bir adamla içeri girdi. "Arkadaşlar," dedi patron. "Oğlum Yağız bugünden itibaren operasyonların başına geçiyor."Kahve fincanı elimde donup kaldı. Dün gece bodrumda, suların altında bıraktığım o adam, tam karşımdaydı. Yağız, ağır adımlarla masamın önüne kadar geldi. Ofisteki herkes yeni patronu alkışlarken o, sadece benim duyabileceğim bir fısıltıyla üzerime eğildi.
"Bade Soykan... Dün geceki o küçük su gösterisi için teşekkür ederim. Ama gördüklerini unutsan iyi olur. Çünkü bazen kırmızı alarm sadece yangınlar için çalmaz."O an anladım ki; kalbim bavulunu toplamış olabilir ama benim hikâyem daha yeni başlıyor...
BÖLÜM SONU
Bu ilk bölümdü sizce devamı nasıl yorum bırakmayı unutmayın...🤍