Bölüm 4

Adamlık adına çok söz kazıdılar vücuduma. En adam yanlarım bir metro istasyonunda kaybettim. intihara meyilli şiirler fısıldadım tanrının kulağına. Elimde ki bütün dualar yere düştü. Kırmızıyla hüzün dolu sigaralar içerken hep sustuk kimse duymadı bizi. Belki tanrı bile. Gözlerimizden akmaya meyilli gözyaşları ile şiirler harmanladık. Kızarık gözlerle birbirimize baktık durduk. Belki o bana pişmanlıkları içinde baktı. Ama ben ona hep şiirler okudum içimden. En kötü anımızda bile. Siz duydunuzmu sustuklarımızı tanrı duydumu ? Duymadınız mı ? Ben duydum. En adam kalan yanlarımı gördünüz mü? Oysa son kemoterapi randevusundan çıkan hasta kadar mutluydum. Sonra garip şimşekler çaktı gökyüzü karardı bütün aşka dair peronlar yıkıldı. Kimse görmedi beni. Yaralarıma tuz yerine katran bastım. Şimdi ise çiçek ekmeye çalışıyorum lakin katran tohumu tutmuyor hiç. Kafam hiç susmuyor. Bir şiir olsaydım sayfalarımdan kan akardı nehirler kadar. Bir şiir olsaydım saçlarının arasında uçuşan bir şiir olsaydım olamadım. Hep yarım eksik anlaşılmayan bir öykü olarak kaldım. Bu hiçliğin ortasında piç bir yazar olarak.