Kırlangıç kanatlarını çırptı, rotasını ölüm ve aşk arasındaki o ince çizgiye çevirdi ...*
Bin sekiz yüz doksan beş ,bin sekiz yüz doksan altı ,bin sekiz yüz doksan yedi ,bin sekiz yüz doksan sekiz ,bin sekiz yüz doksan dokuz, bin dokuz yüz,bin dokuz yüz bir ,bin dokuz yüz iki ,bin dokuz yüz üç, bin dokuz yüz dört ,bin dokuz yüz beş ,sonunda yeni sınıfıma gelebilmiştim. Kapıyı tıklattım ve içeriden gelecek sesi beklemeye başladım, içeriden "gel"diye bir ses yükseldiğinde, kapıyı açtım ve içeri ilk adımımı attım . İçerideki kadın - çıldırtacağım -hocam olmalıydı . Bana sorar gibi bakıyordu, 'kimsin ve neden dersimi böldün ?'der gibi .
Daha fazla öylece beklemenin ve susmanın faydası olmayacağı için konuştum "hocam ben yeni öğrenciyim ,size bilgi verilmiştir . Mavi , Mavi Eylül Korkut " dedim ve hocaya baktım tekrardan . Bana şimdi ilk önceki gibi bakmıyordu bunda adımın da etkisi olmuştu biliyorum. Gülümsedi ve "hoş geldin Mavicim ,tabi ki haberim var "dedi ,bense suratımdaki bıkkın ifade ile yeniden hocaya dönüp -zorla-yapay bir gülümseme kondurdum suratıma .
Bana "daha fazla ayakta durma ,hadi bir yere geç"dedi, yapay ve sahte ilgilere alışkın olduğum için ,dediğini yaptım ve sınıfa bir göz atıp en arka cam kenarındaki boş yere doğru yürüdüm , o sırada yabancı bir kızın yanındakine "kesinlikle o kız" dedidiğini duydum ancak hiç kimse ile göz teması kurmadan boş yere kuruldum . Hoca bana baksada sonunda konuşmayacağımı anlamış gibi önüne döndü ,iyi hareket bana bir şeyler sorulmasını sevmem .
Derse geri dönen hoca ile önümdeki iki kişi bana döndüler , kızlardan birisi "sen Cem Kıraç'ın mı kızısın? " diye sordu . Ancak ben değil konuşmak onlara bile bakmıyordum . Kız da anlamış gibi önüne döndü ancak yanındaki "baksana kesinlikle o ablacım"dediği an beni bu kadar kesin yargılar ile nasıl tanıdıklarını sormayı düşündüm ama son dakika vazgeçtim ve dışarıyı izlemeye devam ettim .
Boş boş bakarken dışarıda iki çocuğun okulun arka bahçesinde birbirlerinin boğazlarına asılmış ,kıpkırmızı suratları ile kavga ettiklerini gördüm,bu sıkıcı dersi dinlemektense kavga izlemek daha hoşuma giderdi, tabi ki birisi onları aralayıp benim tek eğlencemide elimden almasa .Sinirle önüme döndüm ,şu an bu okulda olmak en son istediğim şey bile değildi eğer annem olmasa arada asla ama asla olmayacağım bir yer .
Nefesimi sıkıntı ile dışarı verdiğim an ,önmümdeki kardeşler bana döndü,ikisinin de suratında bana döndükleri an hafif bir öfke oluşmuştu, ancak ben onların gözündeki òfkeye değil kızların bana dönmesinin ardından onların önündeki çocuğun kızın kitabının arasına bir şey şıkiştırıp telaşla önüne dönmesine bakıyordum . Gözlerimi çocuktan aldım ve hala bana bakan ikiliye dönüp 'ne oldu?'der gibi baktım.
Kızlar aynı anda offladılar ve birbirlerine baktılar sonunda birisi konuşmaya karar vermiş olacak ki "biz insan eti yemiyoruz bunu söyleyeyimde daha fazla öyle bakma erken yaşlanırsın , bu arada benim adım da Derin, şöyle bakmayı keser misin lütfen diyalog kurmaya çalışıyorum "dedi.Yanında ki kız gözlerini devirdi ve bana "sen Derin'e bakma o fazla konuşmayı sevmez o yüzden öyle ,yani sadece sana karşı değil herkese karşı, neyse onu boş ver ve bana odaklan çünkü burda yıldız olan benim , Deniz Kandemir, ve sende Mavi olmalısın ah bu arada söylemeden geçemeyeceğim saçın bir harika "dedi .
Şu an gülebilirim ama sinirden . Benim ne işim vardı burada ya ? Ne güzel şu an Sofia 'yı çıldırtıyor olurdum.Sofia benim ,buraya gelmeden önceki ,yani Londra'da en çok çıldırtiğım kişiydi . Şu an sakin bir şekilde koltuğa oturmuş ve sesiszligin tadını çıkarırken her zaman yaptığı gibi elinde yine o okumaktan aşırı zevk aldığı kitabı tutuyordur ,her zaman aynı kitabı okuyordu ,ne anlıyorsa ,hayır kadın hiç sıkılmiyorda ,ben bir kere okuduğum kitabı ikinci sefere her yerini bildiğim için okuyamaz bırakırdım.
Ben Sofia'yı düşünürken,kapının tıklatılması ile kendime geldim ve o yöne baktım ,içeri ilk önce boyu tahminimce 1,80 olan ve sarı saçlara sahip biraz önce camdan gördüğüm kavga eden çocuk girdi ,onun arkasından ona göre biraz daha kısa olan ve burnundan soluyan çocuk girdi ve en sonda ilk giren çocuğa çok benzeyen ancak saçları siyah olan birisi daha girdi ,diğer ikisi burnundan solurken bu çocuk düz bir duvar gibi boş boş ikisine bakıyordu .
Hoca bir kez daha dersinin bölünmesinin verdiği sinir ile "ne bu hal ,yoksa yine mi kavga ettiniz ?"diye sordu ,boyu her ikisine göre de kısa olan çocuk arkasındaki duvara yani çocuğa baktı ve hocaya dönüp "ne alakası var hocam "dedi . Hoca hafiften güldü ama bu gülüş sinirli bir gülüştü. Hoca tam bir şey daha söyleyecekken kapı bir kez daha açıldı ve bu sefer içeri duvardan daha kısa ve saçları kahverengi bir çocuk girdi elini ensesine atmış hocaya özür diler gibi bakıyordu ,hoca bir kez daha konuşmaya başlayacakken ,zil çaldı ve kadın ağzı açık bir şekilde kaldı .
Tüm olanları asla takmayıp sıradan kalktım ve kapıya doğru yürüdüm, ben tam çıkacağım sıra hoca "ben size çık dediğimi hatırlamıyorum "dedi ,omzumun üzerinden ona baktım ve "bende öyle bir şey dediniz demedim zaten ,zil çaldı ve çıkıyorum, "deyip kapıyı açarak dışarı çıktım ve yavaş adımlar ile Bora'nın sınıfının önüne doğru yürümeye başladım kimse umrumda degildi hele de beni o adamın kızıyım diye el üstünde tutanlar asla değildi . Ben merdivenleri inip Bora'nın sınıfını ararken gözlerimi kapatan el ile aradiğımın beni bulduğunu anladım .
"Bil bakalım ben kimim? " dedi ,sesini kalınlaştirmaya çalışmıştı ve bu beni az daha güldürecekti ,ama yine de Bora'nın deyimi ile soğuk nevaleliğimden hiç bir şey kaybetmeden ellerini gözümden çekip ona döndüm ,benim dönmem ile kollarını bana dolaması bir oldu ilk başta afallasam da bende ellerimi onun sırtına koyup pişpısladım ,Bora benim buradaki ,yani bu okuldaki tek arkadaşımdı . Bu kadar yeterli deyip geri çekildim ,benim geri çekilmem ile Bora yüzüme bakıp güldü,biliyordu sarılmayı sevmediğimi.
"Özlemişim kız seni "dedi " aynen aynen kesin özlemişsindir ama bana yenilmeyi " dediğim zaman ,dudaklarını büzüp "öyle mi ,o zaman seni bu hafta sonu olacak yarışa bekliyorum "dedi ,aslında iyi gelebilirdi ,ancak annem bunu öğrenirse ilk uçak ile buraya gelirdi ve bu benim için pek iyi olmazdı . Yüzümü buruşturdum ve "aslında çok iyi olurdu ama annemin buraya gelip yapacaklarınida hesaba katmamız gerekiyor ve emin ol hiç riske girmeye niyetim yok "dedim.
"Sen öyle diyorsan öyle olsun ,ancak çok şey kaçırıyorsun ,bu sefer ki yarışta baya eğleneceğiz çünkü Aslan geliyor ve emin ol yarışı kaybetsen bile insan onunla yarışırken eğleniyor "dedi ,iğrenç. Kaybetmekten nefret ederim .Yüzümün şeklini görmüş olacak ki "hiç öyle bakma çocuk acayip iyi "dedi ,"ne kadar iyi olursa olsun ben kaybetmem" . "Ee gel de görelim hünerlerini o zaman "dedi ve ben yine hırsıma yenik düştüm.
Kafamı sallayıp onayladım ve "tamam ,bana daha sonra detaylı bilgi verirsin o zaman "dedim, iki parmağını şakağına yaslayıp bana "emredersiniz efendim "dedi ve arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı. O uzaklaşırken bana doğru gelen kişi ile dondum adeta .Hassiktir ,onun burada ne işi vardı ya?Yanıma geldi ve o gevşek gülümsemesi ile "selam Mavi "dedi ,lan tamam şansızım ama bu kadarı da fazla ya. Arda'nın burada ne işi var? Düşüncelerimi dile dökerek "senin burada ne işin var?"dedim ,gülerek.
"Maviş aynı soruyu bende sana soracaktım,biliyor musun ?"dedi . Sinir bozucuydu ,gerçekten ben böyle şansın içine s*çayım ."Ayaz konuşuyor musun ,yoksa konuşturayım mı?"diye sorduğumda ,gözlerinden parıltılar geçti ve ben o an ne söylediğimin farkına vardım. Kafama ... Allah aşkına ben ağzımı bir bant ile kapatayım ya ne olur ," tabi ki neden olmasın ama nasıl yapacaksın?"dediğinde, yer yarılsa da içine girsem keşke die dualar ediyordum ,ben neden bu kadar şanssızım?
Gözlerimi kapatıp açtım ,şu an eski sevgilimin önünde daha fazla rezil olmak istemiyordum ." Neyse neyse ,ben bu okulda okuyorum ,eskiden babam okul müdürü idi yani senin baban alana kadar ,babam artık sakin bir hayat yaşamak istiyorum deyip sattı ,tabi sonra da Cem amca aldı ," dedi ve genişçe gülümsemeye devam etti ." Yani bundan şunu anlıyorum ,burada olduğumu biliyordun ?"dedim sorar gibi ,kafasını evet der gibi salladı .
Moral seviyem berbat resmen şu an ,eski sevgilim geleceğimi benden önce biliyordu ,bir ben en sona öğrendim ya ,sinirliydim ancak dışarıdan düz bir duvar gibi durduğumun da farkındayım. Arda "Mavi, sen bu okulu gezdin mi bakayım ?"dediği zaman ancak düşüncelerimden arındım ve gerçekliğe döndüm." Hayır ve biliyor musun şu an en son derdim bile değil o "dedim ama Arda bunu asla takmayıp elini omzuma attı ve beni sürüklemeye başladı,abi Allah aşkına şu an ne oluyor?
Bu çocuk beni mi sürüklüyor yoksa ben mi yanlış görüyorum? Kolunun altından çıktım ve karşısına geçtim "ne yaptığını sanıyorsun sen ya ,ben sana izin verdim mi ?hayır öyle bir şey hatırlamıyorum da ,yani sen bana ne hakla dokunursun?"dedim sinir oluyordum şöyle insanlara.Kaşlarım gözlerimin üzerinde iki yay gibi gerilmişti ,dudaklarım düz bir çizgi halini almıştı, bana sormadan bana dokunamazsın kardeşim ,istemiyorumdur ,rahatsız oluyorumdur ,değil mi bir sorarsınız ama yok böyleleri ancak ister ve yapar sinir bozucu mahlukatlar .
Aiirda yaptığını anlamıştı anca ,ellerini teslim oluyorum der gibi yukarı kaldırmış ve o yüzünde yine sinir bozucu bir gülümseme vardı. "Unutmuşum işte kızım ya ,kusura bakma "dedi ancak hala gevşek gevşek gülüyordu ." Ben izin vermeden bir daha bana dokunmaya kalkarsan o elini kırarım, anladın mı beni?"sesim buz gibi çıkmıştı ,Arda sonunda yüzünden o gülümsemesini silmişti,sinirle ona arkamı döndüm ve tüm merdivenleri inerek aşağı indim şu an tek ihtiyacım olan şey temiz bir havaydı.Bahçeye indiğim gibi kafamı yukarı kaldırdım ve içime dolu dolu bir nefes çektim ,o sırada gökyüzünde uçan bir kırlangıç görüş alanıma girdiği zaman anılar beynime doldu ve ben elimi kolyeme atıp o günü düşündüm .
(Geçmişten Gelen Küçük Bir Anı ...)
Daha yedi yaşındaydım ,o gün hayatımın en berbat günüydü ya da ben öyle düşünüyordum ,gözümden arka arkaya yaşlar düşüyordu ,ne yaparsam yapayım durmuyordu ,ben o gün babamı seviyordum -tabii yaptıklarını öğrenmeden önce -annem babamdan ayrılsın istemiyordum ,o zaman ben ne yapacaktım ,nasıl olacaktım beni hiç mi düşünmuyorlardı? ben daha çocuktum ya ,benim o zaman bunları değil çok başka şeyleri düşünmem gerekti. Bu haksızlıktı ,dünya neden bu kadar kötüydü ,ben bunları düşünürken üstüme bir gölge düştü.
Kafamı kaldırdıgımda benim yaşlarımda bir çocuk olduğunu gördüm ,gözleri masmaviydi aynı benimkiler gibi ,ben ona bakarken o elini kaldırdı ve gözümden akan yaşları küçük parmakları ile sildi ,ben ne olduğunu anlamamıştım ki ,bu çocuk kimdi ve neden benim gözyaşlarımı siliyordu ,babam bile silmemişken? Babam ... Babam ve annem şu an boşanıyorlardı bunu düşünmek yine ağlamama sebep olacaktı ki başımda ki bu çocuk yüzünden vazgeçtim ,başımdaki çocuk yanıma oturdu ve elimi tuttu ,ben ne olduğunu anlamamıştım ancak yanaklarım kızarmıştı ,utanmıştım.
Elime baktım ve kafamı kaldırım çocuğa baktım sonra ,neden elimi tutmuştu ki? Ben ona bakarken çocuk cebinden bir şey çıkardı ucunda bir kuş vardı ancak ne olduğunu bilmiyordum . Ben kuşu bulmaya çalışırken ,çocuk kolyeyi avucuma bıraktı ve sonra bana "sana bir hikaye anlatsam dinler misin? " dedi ,merak ettiğim için kafamı salladım ,çocuk mutlu olmuştu ,benimkine benzeyen gözleri böyle ışıl ışıl olmuştu,ben merakla ne anlatacağını bekliyordum oda sonunda hazır olmuş olacak ki başladı.
"Günlerden bir gün ,bir kırlangıç bir adama aşık olmuş ,adamda ona aşıkmış ama nasıl söyleyeceğini bilmiyormuş ,sonra bir gün kirlangıçı başka bir kişiyle konuşurken görmüş ve kıskanmış bunun üzerine kırlangıç ile konuşup ona duygularını anlatmaya karar vermiş .Kırlangıç'ta konuştuğu kişi sayesinde adama açılmaya karar vermiş .Adam onun neyi seveceğini merak ederek araştırmış ama öğrendiği şey kirlangıçların 6 ay yaşadığı olmuş .Çok üzülmüş ,ağlamış,kırlangıç onu ağlarken görmüş ve uçup omzuna konmuş..." dediği an sözünü kestim ve "ölmüş mü oda terk edip gitmiş mi adamı? " dedim ,babamda beni bırakacaktı bana böyle söylemişlerdi canım acıyordu ,çocuk tekrar konuşmaya başlamasaydı ağlamaya başlardım .
"Hayır"dediği an kalbim heycan içinde attı ve devamını beklemeye başladım."hayır ,öyle olmamış kırlangıç adamın omzuna konunca adam başını kaldırmış ve kırlangıçina bakmış onu çok seviyormuş gitsin istemiyormuş .Kırlangıç ona ne oldu diye sorduğunda ona her şeyi anlatmış . Kırlangıç duydukları ile adamın karşısına geçmiş ve onun gözlerine bakıp o öyle değil demiş .Adam da ona ya nasıl demiş kırlangıç eğer gerçek aşkı bulursam ben sonsuza kadar orada olurum demiş .Adam duydukları ile sevinmiş, hemde çok fazla .Hemen kırlangıça onu sevdiğini söylemiş .Kirlangıçta ona ,onu sevdiğini söylemiş. Bundan sonra ,sonsuza kadar birbirlerinin kalbinde yaşamışlar "dediği zaman kalbimde kuşlar uçtu aynı kırlangıçlar gibi ve bir anda çocuğa sarıldım .
Biraz sonra oda bana sarıldı ,biraz öyle durduktan sonra ayrıldık ,adını bilmediğim çocuk bana verdiği kolyeyi elimden alınca bir an korktum onu bana vermeyecek diye ama sonra çocuk onu boynuma takınca öyle sevindim ki dünyalar benim oldu "bu hep sende kalsın"dediği an heycanla dudağına annemin eskiden babam ona hediye verdiği zaman yaptığı gibi bende çocuğu öptüm ve utandığım için yanından koşarak kaçtım.
Bölüm sonu ...
----------------
Evet ilk bölümün sonuna geldik ,peki nasıl buldunuz?
Mavi nasıl birisi sizce ?
Ya da Aslan kim ve sizce bu kurguda nasıl bir yere sahip?
Ayaz 'ı nasıl buldunuz?
Abla /kardeş olan kızlarım Derin ve Deniz onları nasıl buldunuz?
Neyse neyse ilk bölümden bu kadar soru yeter diyorum ve kaçıyorum .
İyi günlerimiz olsun ...
