Arman'ın sözleri, sanki o an, okulun soğuk arka bahçesinde bir kıvılcım çaktı. Kerem, şaşkınlık ve öfkeyle bizi izlerken, ben elimdeki o deri defteri Arman’ın gözlerinde gördüğüm derinlikle birleştirmeye çalışıyordum. Arman'ın o tekinsiz sakinliği, Kerem'in barut gibi patlamaya hazır halinden daha korkutucuydu.
"Seni bu oyuna dahil etmeyeceğim, Arman," dedim, sesimdeki titremeyi gizlemeye çalışarak. "Bu defterin içindekiler, onun ve babasının dünyasını yıkmak için yeterli. Ama senin... senin bu yıkımın bir parçası olmana izin vermem."
Kerem, nihayet sessizliğini bozdu. Sesinde hem bir korku hem de aşağılayıcı bir alay vardı. "Vay be! Demek bizim ezik Güneş, bir de oyun kurucu kesildi. Arman, bu kızın seni kullanmasına izin mi vereceksin? O sadece bir intikam peşinde, senin gibi birinin onunla ne işi olabilir?"
Arman, başını Kerem'e çevirmeden, doğrudan benim gözlerimin içine bakmaya devam etti. O an, okulun diğer öğrencileri öğle arası için koridorlara doluşmaya başlamıştı. Uzaktan gelen sesler, bizim kurduğumuz o gergin sessizliği bozuyordu.
"Güneş," dedi Arman, sesi şimdi daha alçak ve sadece ikimizin duyabileceği kadar yakındı. "Bu defter sadece intikam değil, bir 'mühlet'. Ve sen bu mühleti kullandığında, geri dönüşü olmayan bir yola gireceksin. Benim seninle olan işim, senin intikamınla değil, seninle."
Bu itiraf, içimdeki buzları eritiyordu. Arman, sadece Kerem’e karşı değil, bana karşı da dürüsttü. Ama bu dürüstlük, benim o çok koruduğum 'avcı' zırhımı parçalıyordu.
Kerem, fırsatı değerlendirerek defteri elimden kapmaya çalıştı. Refleks olarak geriye çekildim, Arman bir hamleyle Kerem'in kolunu tuttu. İkisi arasındaki bu fiziksel çatışma, okulun bahçesinde bir anda herkesin dikkatini üzerimize çekti. Herkes durmuş, "kutsal üçlü"nün kendi içindeki bu tartışmayı izliyordu.
Artık oyun, arka bahçenin izbeliğinden çıkıp okulun tam merkezine, herkesin gözü önüne taşınmıştı. Ben, elimde defter, ortada Arman ve karşımda öfkesiyle patlamaya hazır Kerem ile kalakalmıştım.
Bu, artık sadece bir sırrı açığa çıkarma savaşı değildi. Bu, kalbimle aklım arasında yaptığım seçimin savaşıydı.