Bölüm 5

Alisa, Yiğit’in söylediklerinden etkilendiği kadar, içinde biriken tüm duyguları da bastıramıyordu. Duygusal olarak savrulmuştu. İçinde bir şeyler kıvılcımlandı, ama ne olduğu konusunda net bir fikri yoktu. Başını ovuşturarak yavaşça yataktan kalktı ve odadan çıktı. Bir anda, mide bulantısı ona ağır bir darbe gibi çarptı. Hızla mutfağa yöneldi, ama adımlarını atmaktan bile zorlanıyordu. Midesi o kadar kötüydü ki, bu kadar kolay bir şekilde, sanki tüm dünya bir anda üzerine çökmüş gibiydi. Hızla tuvalete koştu, kapıyı sertçe kapattı. Dizlerinin üstüne çöktü ve başını ellerinin arasına aldı. İçindeki acı, her geçen saniye artıyordu. Kalbi hızla çarparken, mide bulantısı dayanılmaz hale geldi. Bir anda tuvalet kasesine eğildi ve her şey çıkmaya başladı. Gözleri dolmuş, içindeki tüm duygusal yük birden vücudundan dışarı çıkmıştı. Ne kadar süredir böyle hissettiğini, ne kadar zamandır bu kadar yalnız olduğunu anlamıştı. Bir süre öyle kaldı. Gözlerinden yaşlar süzüldü, ama ağlamıyordu. Duygusal olarak çöküyordu. İçindeki her şey, her zaman tutmak zorunda olduğu her şey bir anda üzerine gelmişti. Zihni bulanık, karışıktı. Ama tek bir şey düşünüyordu; Beni izlemeyi kes! Birden bağırdı, sesinin yankısı tüm evin duvarlarında yankılandı: > “Beni izlemeyi kes! Kimseyi istemiyorum! Lütfen, bana bir şans verin!” Ve derin bir nefes aldı. O an, bir tek kelime bile duymak istemiyordu. Gözleri yavaşça kapanmaya başlamıştı. Uyku, zihnini bir an önce sakinleştirmek isteyen bir arayış gibi geliyordu. Tuvaletin soğuk taşlarıyla bedenini rahatlatmaya çalışarak, yavaşça yığıldı ve uykuya dalmadan önce, içindeki tüm karışıklığı kabul etti. ---