Bölüm 12

Sabah 05:27 Odamın camı buğuluydu. Dışarısı karla kaplıydı, gökyüzü hâlâ lacivertti. Şehrin sessizliğinde sadece rüzgârın uğultusu ve kendi kalbimin sesi yankılanıyordu. Turnuva sabahıydı. O sabah. Yıllardır hayalini kurduğumuz, hayalini kurarken ter döktüğümüz, zaman zaman güldüğümüz, çoğu zaman ağladığımız o sabah. Ve ben, ilk kez bu kadar ağır hissediyordum. Üzerime en sevdiğim buz pateni kostümünü giydim: siyah, gri ve beyaz tonların zarif geçişiyle hazırlanan, hareket ettikçe üzerindeki gümüş detayları parıldayan özel kıyafetim. Saçlarım dağınık kalmıştı, aynaya baktım. Göz altlarım yorgundu ama içimdeki inanç, yüzümde sakince durmuştu. Telefonuma uzandım. Ekranda bir bildirim: Alya: “Ben hazırım. Seni pistte bekliyorum.” Elim titredi. İlk kez Alya’nın mesajı beni bu kadar gergin hissettirmişti. ⸻ 06:10 – Buz Pistinin Önü Pistin girişinde bekleyen birkaç seyirci vardı. Turnuva yerel değildi. İzmir’den, Ankara’dan, hatta yurt dışından gelen genç yarışmacılar da vardı. Tabelalar, isimlikler, koçlar ve kameralar… Hepsi heyecanın katlanmasına yetiyordu. Ben kapıdan içeri girdiğimde, onun sesini duydum. “Geç kaldın.” Başımı çevirdim. Alya oradaydı. Sarısı gün ışığıyla daha da parlayan saçları atkısıyla kısmen kapalıydı. Üzerindeki mavi-beyaz kostüm, onu buz gibi ama sıcak yapan o çelişkiyi bir kez daha gözlerimin önüne serdi. Göz göze geldik. Bir an durduk. Sonra hafifçe gülümsedi. “Korkuyor musun?” Cevap vermedim. Onun yanına geçtim, ayakkabılarımı değiştirirken buz pistine baktım. Sessizdi. Boştu. Ama birkaç saat içinde o pistte insanlar nefeslerini tutacak, biz kayarken bakışlar üzerimizde olacak. “Dün gece düşündüm,” dedi Alya aniden. Başımı çevirip ona baktım. “Ne düşündün?” Buzlara değil, bana bakıyordu şimdi. “Seninle kaymak… garip bir his veriyor bana. Güvende hissediyorum ama aynı zamanda… panik oluyorum.” Gözlerini kaçırdı. “Senin adımlarını takip ederken… seni kaybetmekten korkuyorum.” Elimi uzatıp bileğine hafifçe dokundum. “Beraber düşmeye hazır mısın?” Yüzüme baktı. Birkaç saniye hiç konuşmadı. Sonra başını salladı. “Hazırım.” ⸻ 07:00 – Turnuva Başlıyor Pistin içi kalabalıktı artık. Tribünler dolmuş, sesler yükselmişti. Sunucu konuşmaya başlamıştı. “Bugünkü özel çiftler performansında sıradaki takım: Uraz Alp ve Alya Günce!” Alkışlar yükseldi. Biz pistin ortasına yürüdük. Ayak seslerimiz, kalbimizin sesine karışıyordu. Buzun üzerine çıktık. Alya, elimin ucundaydı. Yıllardır süren dostluğumuz, kırgınlıklarımız, kahkahalarımız, kıskançlıklarımız… Hepsi bu anın içine sıkışmıştı. Müzik başladı. İlk adımı ben attım. O da peşimden geldi. İlk dönüşte göz göze geldik. İkinci adımda elimizi tuttuk. Ve sonra… akmaya başladık. Sanki buz yoktu. Sanki sadece biz vardık. ⸻ Müziğin sonlarına doğru büyük bir sıçrayış hareketi vardı. Ben onu havaya kaldırdım. O döndü. Düştü mü? Hayır. Gökyüzüne değip tekrar yere indi. Ve sonunda… pistin ortasında, göz göze geldik. Kendimizi unutmuştuk. Alkışlar başladı. Ayakta alkışlanıyorduk. Alya nefes nefeseydi ama gülümsüyordu. Ben sadece onu izliyordum. “Uraz… bunu gerçekten yaptık,” dedi. Ben sadece başımı eğdim. “Beraber yaptık