Karla kaplı, gri Rus sokaklarının ortasında, küçücük bir çocuk yürüyordu.Ayakkabıları delik, montu lime lime olmuştu.Soğuk, tenine işliyordu ama Valdym bundan şikayet etmiyordu.Sokaklar onun öğretmeni olmuştu: acımasız, sert ve unutulmaz.Yanında her zaman bir kişi vardı:İnce yapılı, ürkek bakışlı küçük bir kız — Samantha.İkisi de kimsesizdi.Ama Samantha'nın kalbinde bir boşluk yoktu.Çünkü Valdym onun eviydi, kurtuluşuydu, aşkıydı.Valdym ise Samantha'nın sadakatini acımasızca kullandı.Onu bazen hırsızlığa, bazen kendi çıkarı için kötülüklere yönlendirdi.Samantha her defasında isteyerek, severek yaptı.Çünkü Valdym için her şeyi yapardı.Ve Valdym, diğer çocukları da parmaklarının ucunda oynatıyordu.İki kişinin kulağına ayrı ayrı yalanlar fısıldar, onları birbirine düşürür, sonra arkada gülerek kavgalarını izlerdi.Sokaklarda "bütün çocuklar onu severdi" çünkü Valdym herkese istedikleri yüzü gösterirdi:Bir gün koruyucu bir abi, bir gün ağlayan bir dost, bir gün kahkaha atan bir kahraman.Ama hepsi birer maskeydi.Valdym, içten içe herkesi yönetmenin zevkiyle büyüyordu.Dünyaya borçlu değil, dünyanın ona borçlu olduğunu biliyordu.Ve zamanla, bu oyun büyüdü.Valdym de büyüdü.Açlık duygusu — artık sadece karın için değil, ruhları ele geçirmek içindi.---Bölüm 14 – Kırık Bir BağValdym, soğuk bir Rus gecesinde gözlerini açtığında yanında yatan Samantha'yı fark etti. Loş bir sokak lambasından gelen ışık, saman rengi saçlarının üzerine dökülmüş, genç kadının yüzünü daha da masum gösteriyordu. Samantha'nın göğsü usulca yükselip alçalıyordu, uykusunda bile güvende hissediyordu çünkü Valdym oradaydı.Valdym yatakta doğruldu, derin bir nefes aldı. Kendi içine doğru bir yolculuk yaparken, zihni sokaklarda geçen o eski günlere kaydı. Sokaklar... Onların gerçek eviydi. Orada tanışmışlardı, orada büyümüşlerdi ve orada birbirlerine tutunmuşlardı.Ama gerçekte Samantha ona tutunmuştu. Valdym ise bunu kullanmıştı. Çocukken bile Samantha'nın ona olan bağlılığını fark etmişti. Samantha, Valdym'ın en küçük gülümsemesinde bile dünyanın en büyük mutluluğunu bulurdu. Bir sözüyle onun için hırsızlık yapar, yalan söylerdi. Valdym, Samantha’nın bu masum bağlılığını her zaman kendi çıkarları için ustaca manipüle etmişti.Şimdi ise Valdym'ın hayatındaki rolü daha da karmaşıklaşmıştı Samantha’nın. Artık çocuk değildiler. Sokakların acımasızlığı yerini daha tehlikeli oyunlara bırakmıştı. Samantha hâlâ o küçük kız gibi Valdym'ın her isteğini sorgulamadan yerine getiriyor, ona koşulsuzca tapıyordu.Yatakta dönen Samantha gözlerini araladı ve Valdym'ı gördüğünde hafifçe gülümsedi."Uyumuyor musun?" diye sordu sesi yumuşak ve uykuluydu.Valdym hafifçe gülümsedi. Samantha'nın yanağına dokundu."Düşünüyordum," dedi. "Eskileri."Samantha yatakta biraz doğrulup, başını Valdym’ın omzuna yasladı."Ne kadar zor günlerdi," diye fısıldadı Samantha. "Sen olmasaydın hayatta kalamazdım."Valdym içinden acımasızca güldü. Samantha hâlâ masumdu, hâlâ naifti. O günlerin aslında o kadar da zor olmadığını biliyordu. Samantha onun için hırsızlık yaptığında, o köşede durup izlemiş, yakalanmaması için dua eder gibi görünmüş, ama aslında sadece eğlenmişti. Samantha onun oyununda hep kullanışlı bir piyondan ibaretti."Ben de sensiz yapamazdım," diye mırıldandı Valdym. Kendi söylediği yalana içtenlikle gülümsedi. Samantha bunu göremeyecek kadar ona inanıyordu.Samantha, Valdym’a daha sıkı sarıldı."Valdym… Seni ne kadar çok sevdiğimi biliyorsun, değil mi?" diye fısıldadı sesinde kırılganlık vardı.Valdym hafifçe başını eğdi, Samantha'nın gözlerine baktı. Bu anlarda, içinde tuhaf bir güç hissediyordu. Samantha’nın sevgisi onu boğuyor ama aynı zamanda sonsuz bir tatmin sağlıyordu. Bir insanı bu kadar derin manipüle etmek, onu bu denli kendine bağlamak, tarifsiz bir güç duygusu veriyordu."Biliyorum," dedi Valdym fısıltıyla. "Ama her zaman seni koruyacağım. Bunu unutma."Samantha gülümseyerek tekrar onun göğsüne yaslandı. Valdym ise odanın karanlık köşesine dalmıştı. Gerçek duyguları, gerçek yüzü karanlıkta gizlenmişti.Belki de Samantha haklıydı. Valdym onu gerçekten koruyordu. Ama sadece kendi çıkarları için. Bu dünyada Valdym'ın bir tek gerçek dostu vardı: kendi karanlığı.O gece, Samantha huzurlu bir uykuya dalarken, Valdym çoktan başka planların içinde kaybolmuştu. Ve hiçbir zaman bilemeyecekti Samantha, ona karşı hissedilen duyguların ne kadar sahte, onun sevgisinin ise ne kadar gerçek olduğunu.