Duru, okulun arka bahçesindeki banka sessizce oturdu.
Telefonu hâlâ elindeydi.
Ata'nın aramasını açmamıştı.
Şu an kimseyle konuşacak hâli yoktu.
Gözlerinden akan yaşları silmeye çalışırken yanına biri oturdu.
Arkasını dönmeden kimin olduğunu anlamıştı.
Aras...
"Rahatsız eder miyim?" diye sordu.
Duru başını iki yana salladı.
"Hayır."
İkisi de uzun süre konuşmadı.
Rüzgâr hafifçe esiyor, okul bahçesindeki ağaçların yaprakları hışırdıyordu.
Aras sessizliği bozdu.
"Bazen insan, en çok güvendiği kişiler tarafından kırılıyor."
Duru acı acı gülümsedi.
"Bu sözü yaşayarak mı öğrendin?"
Aras başını eğdi.
"Evet."
İlk defa yüzündeki güçlü ifade kaybolmuştu.
"Ben de bir zamanlar sevdiğim insan tarafından yaralandım."
Duru şaşkınlıkla ona baktı.
"Gerçekten mi?"
"Bu yüzden seni ilk gördüğüm günden beri anlamaya çalışıyorum."
Duru'nun gözleri doldu.
"Çok yoruldum Aras."
"Biliyorum."
Aras cebinden küçük bir mendil çıkarıp Duru'ya uzattı.
"Ağlamak istiyorsan ağla."
"Yanındayım."
Bu sözleri duyan Duru daha fazla dayanamadı.
Başını Aras'ın omzuna yasladı.
Dakikalarca sessizce ağladı.
Aras hiçbir şey söylemedi.
Sadece onun yanında kaldı.
O an Duru ilk kez kendini güvende hissetti.
Belki de...
Bazı insanlar hayatına yara açmak için değil,
yaralarını sarmak için giriyordu.