Okulun soğuk ve bir o kadarda karanlık olan koridorunda yavaş yavaş etrafı, insanları inceleyerek ilerliyordum. Okul dolabındaki desenleri çizikleri her şeyi birer birer ezberlemiştim. Her gün tüm saatimi dakikamı bu koridorda geçirir sonra eve giderdim. Gene okur koridorunda gezerken arkamda bir yaygara koptu istemsizce arkama baktığımda üzerime doğru koşan kumral saçlı renkli gözlü bir erkek silueti gördüm birazda yaklaştığında kim olduğunu çıkarmıştım bu kerem’di. Kerem Deniz’in yeni sevgilisiydi aylar önce benden ayrılıp ona koşmuştu. Tepki vermekle yüzüle şiddetli bir yumruğun inmesi bir oldu ilk yumrukta biraz afalladım başım döndü sonra kendime bir an önce. Topladım bir yumruk beni etkilemezdi ben siyah kuşak teakwondo’cuyum ben bu yumruğun kaç katını yemiştim. Bir an önce bende üstüme atıldım bir yumrukta ben indirdim sarsıldı çarptı ve yerdeydi. Bu davranış onu iyice sinirlendirmişti. “Seni yavşak “ hemen doğruldu tekrar yumruk ve karmaşa bir yaygara koptu arkadan bir kadın sesi duyuldu çok tanıdıktı bu ses bir an refleks ile arkama baktım evet bu oydu; deniz topluluğun ortasından bağıra bağıra geliyordu “yeter artık bitmedi mi sizin aranızdaki anlaşmazlık yeter ya! Gerçekten yeter Barış unut artık beni bizden olmuyor olmayacakta bu kaçıncı artık benim için birbirinizi yaraladığınız” o an dona kalmıştım ama bu savasın kazananı ben olacaktım “senin için kavga etmem güzelim sen zaten benimsin” bu söz keremi çok sinirlendirmiş olmalı ki burnundan solumaya başlamıştı ve o an tüm gücüyle ittirdi şiddetli bir çarpma sesi ardından karanlık. Zihnim sanki bana tiyatro oynuyordu âdeta. Deniz ile buluştuğumuz, sarıldığımız , eğlendiğimiz güldüğümüz kısacası mutlu olduğumuz zamanları gösteriyordu. Bir süre sonra hafif bir sarsıntı oldu sonra bağrışlar ve kırmızı mavi ışık yanıp sönüyordu bir siren sesi ve başımda serim bağlayan hava makinesi takan paramedik’ler ambulansta ilk müdahale yapıyorlardı. Araç durdu tekrar hafif bir sarsıntı ardından bir hemşire sesi “ilk müdahale yapıldı hayatı fonksiyonları yavaş ve şiddetli çarpma sonucu kafa travması geçiriyor kan kaybı mevcut hastanın kanı 0 RH negatif acil kan ihtiyacı olabilir” ardından ince nazik bir kadın sesi geldi “ameliyathaneyi hazırlayın.” “hasta yakınları nerde ulaşa bildiniz mi? Acil kan lazım olabilir “ “hasta yakını yok tek yaşıyor anne baba hayatta değil” o an deniz göründü “barışın yalnız yakını benim” “pardon hanımefendi siz kimsiniz “ “sevgilisi , yani eski sevgilisiyim”
Dedim fakat bu cümleleri dışa vurmak benim için çok zordu “ tamamdır hanımefendi hastanın ilk müdahalelerine göre Kafa travmasına bağlı geçici amnezi gelişmiş olabilir.”
Denizim bakış açısı
Dakilakalar,saatler geçti sonunda hastananin sessiz ve sıkın havasını bozacak o olay gercekleşti ve ameliyathanenin kapısı açıldı. Saatlerdir burdaydık daha doğrusu burdaydım fakat ne Kerem için ne gelen vardı nede giden yanlızdı eskideden birtek ben vardım onun için onun tek ailesi bendim hep öyle kalacak sanmıştım. Barış öksüz ve yetim büyümüştı yetim hane kolidorlarınd ayanlız ve korku dolu bir çocukluk geçirmişti.
Ameliyathane açıldı doktor içeriden çıktı “geçmiş olsun, düşündüklerimiz doğru hastada geçici amnezi bulunuyor sert kafa tramvalarında gerçekleşen geçici hafıza kaybı”
O an döndüm ve zaman durdu.
“Pardon doktor bey nasıl yani bunun daha hızlı iyileşecek bir yöntemi yokmudur”
“Aslında bir yöntem var fakat bu herkesi zorlayacaktır aynı zamanda ne tür bir yan etki ortaya çıkar onuda pek kestiremiyoruz bu tür durumlarda kendiliğinden hafızanın yerine gelmesini beklemek en iyisidir.”
“peki bu yöntem nedir? Doktor bey” onun için yapamayacağım bir şey yoktu o benim için hayatını ortaya koymuştu bende ona borcluydum
“Önceden yasadığı herşeyi ona tekrar yaşatmak” döndüm doktor az önce ne demişti? Herşeyi en baştanmı yaşayacaktık hemde en baştan ama bunu Kereme yapamazdım ama yapmalıydım. Ben tekrar o yola girebikecekmiyim bilmiyordum.