Murat'ın eli titremiyordu.
Silahı doğrultmuş, gizli odanın girişinde durmuştu.
Baran onu fark ettiğinde çok geçti.
"Silahı indir Murat," dedi sakin görünmeye çalışarak.
Murat acı bir kahkaha attı.
"Yıllardır beklediğim gün sonunda geldi."
Defne şaşkınlıkla ikisinin arasında bakıyordu.
"Ne yapıyorsun sen?"
"Gerçeği koruyorum."
"Bu delilik!"
"Hayır," dedi Murat. "Delilik, babamın yıllarca bizi kandırmış olması."
Baran bir adım öne çıktı.
"Defne'nin bununla ilgisi yok."
"Senin de yokmuş gibi davranma."
O sırada koridorun derinliklerinden bir kadın sesi duyuldu.
"Yeter artık!"
Üçü de döndü.
Kapıda anneleri Nermin Arslan duruyordu.
Yüzü gözyaşlarıyla kaplıydı.
Defne hayatında ilk kez annesini bu kadar çaresiz görüyordu.
"Neden?" diye fısıldadı Defne.
Nermin yavaşça duvara yaslandı.
Çünkü taşıdığı sır artık saklanamayacak kadar büyümüştü.
"Baran doğru söylüyor."
Defne'nin kalbi sıkıştı.
"Ne?"
"Baran senin ağabeyin."
Sessizlik çöktü.
Murat gözlerini kapattı.
Sanki yıllardır duyduğu ama kabul etmek istemediği gerçeği tekrar işitmişti.
Nermin devam etti.
"Yirmi sekiz yıl önce baban başka bir kadına âşık oldu."
Defne'nin dizleri titredi.
"Hayır..."
"Kadının adı Selin Demir'di."
Baran başını eğdi.
Bu hikâyeyi yüzlerce kez dinlemişti.
Ama her seferinde aynı acıyı hissediyordu.
"Babam bizi terk etti." dedi Baran.
"Hayır." diye cevap verdi Nermin.
"Gerçek bundan çok daha karmaşık."
---
Yıllar önce...
Kemal Arslan genç ve hırslı bir iş adamıydı.
Selin Demir'e delicesine âşıktı.
Evlilik hazırlıkları yapıyorlardı.
Fakat Arslan ailesi bu ilişkiye karşı çıktı.
Çünkü Selin zengin değildi.
Arslan soyadına uygun görülmüyordu.
Kemal ailesinin baskısına boyun eğdi.
Ve Nermin ile evlendi.
Ancak Selin o sırada hamileydi.
Baran doğdu.
Kemal gizlice oğluna destek olmaya çalıştı.
Ama işler zamanla kontrolden çıktı.
Çünkü Selin bir trafik kazasında hayatını kaybetti.
Baran yalnız kaldı.
Kemal onu korumak istedi.
Fakat Arslan ailesi buna izin vermedi.
Böylece Baran başka bir şehirde büyütüldü.
Ve yıllarca kendi babasının kim olduğunu bilmeden yaşadı.
---
Defne gözyaşlarını tutamıyordu.
"Babam neden bize söylemedi?"
Baran acıyla güldü.
"Çünkü Arslan ailesi kusursuz görünmek zorundaydı."
Murat öfkeyle duvara yumruk attı.
"Yalan!"
Herkes ona döndü.
Murat'ın yüzü bembeyazdı.
"Sadece bu değil."
Defne şaşkınlıkla baktı.
"Neyi biliyorsun?"
Murat birkaç saniye sustu.
Sonra hayatlarını altüst edecek cümleyi kurdu.
"Baran tek sır değil."
Oda yeniden sessizliğe gömüldü.
Nermin'in yüzü korkuyla gerildi.
"Murat..."
"Söylemenin zamanı geldi."
"Hayır!"
Ama Murat durmadı.
"Defne..."
Defne'nin kalbi hızlandı.
"Nedir?"
Murat'ın gözleri doldu.
"Sen de Arslan değilsin."
Defne'nin nefesi kesildi.
Dünya durmuş gibiydi.
"Ne dedin?"
"Sen bizim biyolojik kardeşimiz değilsin."
Defne geri çekildi.
"Yalan söylüyorsun."
"Keşke öyle olsa."
Nermin ağlamaya başladı.
Defne annesine döndü.
"Anne?"
Kadın yüzünü kapattı.
Bu sessizlik cevabın kendisiydi.
---
O gece herkes farklı bir cehennemin içinde kaldı.
Baran yıllarca aradığı ailesini bulmuştu ama artık hiçbir şey istemiyordu.
Murat öfkesine yenik düşüyordu.
Nermin geçmişin bedelini ödüyordu.
Ve Defne...
Hayatında ilk kez kim olduğunu bilmiyordu.
Tam o sırada hastaneden bir telefon geldi.
Arayan doktordu.
"Derhal gelmeniz gerekiyor."
Murat kaşlarını çattı.
"Neden?"
Doktorun sesi endişeliydi.
"Kemal Bey uyandı."
Defne derin nefes aldı.
"Bu iyi haber değil mi?"
Doktor birkaç saniye sustu.
Sonra korkutucu cümleyi söyledi:
"Uyandığında söylediği ilk şey şu oldu..."
"Onları koruyun."
"Kime karşı?" diye sordu Murat.
Doktor cevap verdi.
"KARACA AİLESİNE karşı."
Ve o anda yıllardır gölgede bekleyen asıl düşmanın oyuna girdiğinden kimsenin haberi yoktu.