Kırık Pusula

Defne Aydın’ın yeni bir başlangıca ihtiyacı yoktu. Yeni okul, yeni insanlar ve yeni bir şehir… Bunların hiçbiri onun planları arasında değildi. Tek istediği, son lise yılını kimseye bulaşmadan bitirmekti. Sessizce gelip sessizce gidecekti. Sonra Aras Demir çıktı karşısına. İlk karşılaşmalarında telefonunu kırdı. İkinci karşılaşmalarında sinirini. Üçüncü karşılaşmalarında ise sabrını. Aras, özür dilemeyi bilmeyen kadar sessiz; Defne ise susmayı beceremeyecek kadar inatçıydı. Aynı sıraya oturmak zorunda kaldıkları gün, ikisi de bunun hayatlarının en büyük cezası olduğunu düşündü. Birbirlerini gördükleri her an yeni bir tartışmanın fitili ateşleniyor, söyledikleri her cümle diğerini biraz daha öfkelendiriyordu. Defne için Aras, kibirli ve umursamaz bir çocuktu. Aras içinse Defne, her şeye itiraz edecek yeni bir baş ağrısından ibaretti. Fakat insanlar, en çok yanlış tanıdıkları kişilere karşı önyargı beslerdi. Kimsenin bilmediği yükler, söylenmemiş cümleler ve saklan