“Bazı hikâyeler mutlu sonla biter… Bazıları ise mutlu bir başlangıçla.”
00:18…
00:17…
Kaan’ın eli penseyi sıkıyordu.
Herkes nefesini tutmuştu.
Ela gözlerini kapattı.
“Eğer bu sonumuzsa…”
“…iyi ki sizi tanımışım.”
Ege usulca onun elini tuttu.
“Bu son değil.”
“Birlikte başladık…”
“…birlikte bitireceğiz.”
00:10…
Kaan derin bir nefes aldı.
“Risk alıyorum.”
ÇIT!
Mavi kabloyu kesti.
…
Sessizlik.
…
00:09
00:08
Sayaç durmadı.
Mira’nın gözlerinden yaşlar akmaya başladı.
“Yanlış mı yaptık?”
Tam o sırada…
Bombanın ekranı karardı.
Sonra yeşil bir yazı belirdi.
“BOMBA ETKİSİZ HALE GETİRİLDİ.”
Herkes olduğu yere çöktü.
Başarmışlardı.
Ama…
Uzaktan bir motor sesi duyuldu.
VROOOM!
Okul müdürü motosikletle okul bahçesinden kaçıyordu.
“Kaçıyor!”
Ege hiç düşünmeden peşinden koştu.
Ela da arkasından koştu.
Okulun arka kapısından çıktıklarında…
Polis araçları yolu kapatmıştı.
Müdür kaçacak yer bulamadı.
Arkasını döndü.
Gülümsedi.
“Bitmedi.”
Ela öne çıktı.
“Hayır.”
“Bitti.”
Müdür acı acı güldü.
“Ben giderim…”
“…yerime başkası gelir.”
Ela kararlı bir sesle cevap verdi.
“O zaman yine mücadele ederiz.”
Polisler müdüre kelepçe taktı.
Bu kez gerçekten kaçamamıştı.
Murat ve müdür tutuklandı.
Yıllardır saklanan bütün dosyalar ortaya çıktı.
Lina’nın masum olduğu…
Ege’nin suçsuz olduğu…
Ve bütün olayların arkasındaki plan resmen kanıtlandı.
🌸
3 Ay Sonra…
Okul yeniden açıldı.
Eski müdürün yerine yeni bir müdür gelmişti.
Koridorlar artık korkuyla değil…
Kahkahalarla doluydu.
Lina tekrar okuluna döndü.
Mira’nın ailesi kurtarıldı.
Kaan, okulun teknoloji kulübünün başkanı oldu.
Ve Ege…
Artık yalnız yürümüyordu.
Çünkü yanında Ela vardı.
Bir gün okul çıkışında…
Ege, Ela’yı ilk tanıştıkları bankın önüne götürdü.
“Cebini uzat.”
Ela şaşırdı.
“Neden?”
“Uzat.”
Ela avucunu açtı.
Ege cebinden küçük bir kutu çıkardı.
Kutunun içinde…
İlk gün Ela’nın uzattığı çikolatanın aynısı vardı.
Ela gülmeye başladı.
“Bunu mu sakladın?”
Ege utandı.
“O gün kabul etmemiştim.”
“Ama sonra gidip aynısından aldım.”
“Çünkü…”
“…hayatıma giren ilk güzel şey sendin.”
Ela’nın gözleri doldu.
“Sen de benim.”
Ege cebinden bir not çıkardı.
‘İlk tanıştığımız gün bana “Günaydın” demiştin. O gün hayatım değişmişti.’
‘Şimdi sana son bir soru soracağım…’
Ege diz çöktü.
Ela şaşkınlıkla ağzını kapattı.
“Ege…”
“Benimle…”
“…ömrün boyunca aynı hikâyenin kahramanı olur musun?”
Ela ağlayarak güldü.
“Evet!”
“Bin kere evet!”
İkisi birbirine sarıldı.
Arkadaşları uzaktan alkışlamaya başladı.
Mira ıslık çaldı.
Kaan bağırdı.
“Sonunda be!”
Herkes kahkahalara boğuldu.
📖
1 Yıl Sonra
Ela, bilgisayarının başında oturuyordu.
Önünde tamamlanmış bir roman vardı.
Kapağında büyük harflerle şu yazıyordu:
❤️
KIRIK KALPLER KULÜBÜ
Altında ise…
Yazar: Ela Yıldırım
Ege gülümseyerek arkasından geldi.
“Bitirdin mi?”
Ela başını salladı.
“Evet.”
“Sence insanlar beğenir mi?”
Ege kitabı eline aldı.
İlk sayfasını açtı.
İthaf kısmında şunlar yazıyordu:
“Bana yeniden güvenmeyi öğreten çocuğa…”
“Sonsuza dek.”
Ege’nin gözleri doldu.
Ela’ya sarıldı.
Pencereden güneş ışığı içeri süzülüyordu.
Artık ne korku vardı…
Ne sır…
Ne de karanlık.
Sadece umut.
Ve birbirini hiç bırakmayan iki kalp.
SON🖤