Bazı insanlar hayatına bir anda girer… Ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz.”
Yağmur durmadan yağıyordu.
Ela, okulun demir kapısının önünde durmuş, derin bir nefes alıyordu.
“İlk gün…”
Kendi kendine gülümsedi.
“Umarım bu okul eskisinden daha iyidir.”
Annesi omzuna dokundu.
“Heyecanlı mısın?”
Ela hafifçe omuz silkti.
“Biraz.”
Yalan söylemişti.
İçi kıpır kıpırdı.
Yeni okul…
Yeni insanlar…
Yeni bir hayat…
Belki de sonunda gerçekten arkadaş edinebilecekti.
Zil çaldı.
Öğrenciler bahçeye doluşmaya başladı.
Kimi kahkaha atıyor, kimi koşuyor, kimi telefonuna bakıyordu.
Ela derin bir nefes alıp içeri girdi.
Sınıfa adım attığında bütün gözler ona çevrildi.
Öğretmen gülümsedi.
“Arkadaşlar, bugün aramıza yeni bir öğrenci katıldı.”
“Adın?”
Ela hafifçe utandı.
“Ela Yıldırım.”
“Bundan sonra bizimlesin.”
Arka sıralardan biri fısıldadı.
“Yeni kız bayağı tatlı.”
Yanındaki arkadaşı dirseğiyle dürttü.
“Sus lan.”
Ela duymazdan geldi.
Öğretmen sınıfa baktı.
“Boş yer…”
Tam o sırada herkes aynı anda sınıfın en arka köşesine baktı.
Tek kişilik sıranın yanında boş bir sandalye vardı.
Ama kimse oraya oturmuyordu.
Öğretmen hafifçe duraksadı.
“Ela…”
“Oraya geçebilirsin.”
Sınıfta garip bir sessizlik oldu.
Ela sırasına doğru yürüdü.
Yanındaki çocuk camdan dışarıyı izliyordu.
Siyah dağınık saçları alnına düşmüştü.
Kulaklığını çıkarmadı bile.
Ela gülümsedi.
“Merhaba.”
Çocuk cevap vermedi.
Ela tekrar denedi.
“Ben Ela.”
Sessizlik.
Sadece yağmurun cama vuran sesi.
Öğretmen ders anlatırken Ela defterini açtı.
Tam yazmaya başlayacaktı ki…
Yanındaki çocuk ilk kez konuştu.
Soğuk ama sakin bir sesle.
“…Ben olsam başka yere otururdum.”
Ela şaşırdı.
“Neden?”
Çocuk başını bile çevirmedi.
“Çünkü benim yanıma oturanlar uzun süre kalmıyor.”
Ela kaşlarını çattı.
“Tehdit mi ediyorsun?”
Çocuk hafifçe gülümsedi.
“Hayır.”
“Sadece uyarıyorum.”
Teneffüste bütün sınıf dışarı çıktı.
Ela da kantine giderken bir kız kolundan tuttu.
“Kızım, sen delirdin mi?”
Ela şaşırdı.
“Neden?”
“Onun yanına oturdun!”
“Kimin?”
“Kızım… Ege’nin!”
Ela arkasını dönüp sınıfa baktı.
Ege hâlâ tek başına camdan dışarıyı izliyordu.
“Ee?”
Kız fısıldadı.
“Kimse onunla konuşmaz.”
“Neden?”
“Çünkü iki yıl önce…”
Tam konuşacakken zil çaldı.
Kız cümlesini yarıda kesip sınıfa koştu.
Ela’nın aklı ise tek bir soruya takılmıştı.
Ege’ye ne olmuştu?
Ders çıkışı yağmur daha da hızlanmıştı.
Öğrenciler koşarak servislerine gidiyordu.
Ela otobüs durağına yürürken okulun arka bahçesinden bağırış sesleri duydu.
Merak edip sesin geldiği yere ilerledi.
Üç erkek öğrenci, Ege’nin etrafını sarmıştı.
“Konuşsana biraz!”
“Bizi de görmezden gelsene!”
İçlerinden biri Ege’yi omzundan itti.
Ege sadece yere baktı.
Hiç karşılık vermedi.
Diğeri bu kez daha sert itti.
“Sağır mısın sen?”
Ela daha fazla dayanamadı.
“Hey!”
Üçü de dönüp ona baktı.
“Bırakın onu.”
Çocuklardan biri alaycı bir şekilde güldü.
“Yeni kız kahraman olmaya mı geldi?”
Ela geri adım atmadı.
“Üç kişi bir kişiye saldırıyorsunuz.”
“Bu cesaret değil.”
Tam o anda…
Ege başını kaldırdı.
İlk kez göz göze geldiler.
Ela’nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.
O gözlerde öfke yoktu.
Kibir de yoktu.
Sadece…
Derin bir yalnızlık vardı.
Ege yavaşça konuştu.
“Git.”
Ela şaşırdı.
“Ama…”
“Git.”
Bu kez sesi daha sertti.
Tam o anda okulun güvenlik görevlisi bahçeye geldi.
Üç çocuk hızla uzaklaştı.
Ela tekrar Ege’ye döndü.
“İyi misin?”
Ege çantasını omzuna aldı.
“Bugün bana yardım ettin.”
“Ama bir daha yapma.”
“Neden?”
Çünkü…
“…Bana yaklaşan herkes eninde sonunda zarar görüyor.”
Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp yağmurun altında yürümeye başladı.
Ela ise olduğu yerde kaldı.
İçinden tek bir cümle geçti.
“Bu çocuğun sakladığı şey ne?”
Ve o anda hiç bilmediği bir şey vardı…
Bugün tanıştığı o sessiz çocuk, çok yakında onun hayatının en güzel ve en acı hikâyesi olacaktı.
DEVAM EDECEK…