MERHABAA YENİ BİR BÖLÜMLE KARŞI KARŞIYAYIZ DESTEK ÇIKARSANIZ SEVİNİRİM KEYİFLİ OKUMALAR DİLERİMM
☆☆☆
Oturmuş karşımdaki yanan şömineyi izliyordum bizim evimizdede hep soba yanardı sobanın sıcaklığından televizyonun karşısında hep uyuyakalırdım sonra uyandığımda en sevdiğim çizgi filmin bittiğini görüncede üzülürdüm ben babamı tanıdığım kadar annemi tanımıyordum o benimle aynı odada bulunmazdı o benimle aynı masada oturmazdı ben evdeyken kendini odasına kapatır çıkmazdı babam onun yanına ne zaman gitse hep kavga ederlerdi bazen annemin ağladığını duyardım ama gidemezdim yanına çünkü her defasında bağırır çağırırdı babam üzülmesin diye bende annemle konuşmaya çalışmazdım
Özlüyordum onları ama en çok ta onlardan nefret ediyordum
"Hey iyimisin?"
İrkilmiştim "Dalmışım,iyiyim" önüme tepsinin içinde sandviç bıraktı tepsiden 1 tane alıp yemeye başladı ne kadar çok canım yemek istemesede ilaç içmek için yemem gerekiyordu uzanıp bende 1 tane alıp yemeye koyuldum
"Ben birazdan çıkıcam gece geç gelirim senin yan odanda kalan ve seninle ilgelenicek olan Asuman abla birazdan gelir bir ihtiyacın olursa ona söyle o yardım eder sana" son lokmasınıda ağzına atıp ayaklandı
"Bu arada ismin ne?"
"Açelya korkmaz"
Elini uzattı bende onun Elini tutup sıktım "Ayaz Atakul tanıştığıma memnun oldum açelya"
"Bende Ayaz bende memnun oldum" üst kata çıktı yarısına gelen sandviçi tepsiye geri koyup ellerimle koltuktan destek alarak sırtımı koltuğa yaslayıp sağ bacağımı uzattım kafamıda koltuğa yaslayıp gözlerimi kapattım
Biraz sonra üzerime bir şey örtüldüğünü hissettim ardından duyulan Kapı sesinden gittiğini anlayıp gözlerimi araladım masanın üzerinde bir bardak su ve ilaçlarım duruyordu uzanıp ilacımı içtim Kapı açılma sesiyle eğilip bakmaya çalıştım salonun kapısının önünde dikilen bir kadın gördüm bu Asuman abla olmalıydı
"Merhaba kızım"
"Merhaba"
Salona girip karşımdaki koltuğa oturdu "Asuman ben kızım"
Şöyle beni bir süzdükten sonra bacağımdaki alçıda takılı kaldı gözleri "Ah noldu kızım bacağına?!"
Ne yani söylememişmiydi
"Ufak trafik kazası"
"Anladım kızım geçmiş olsun" sıcak bir gülümsemeyle kafamı salladım
Kızım
Kızım
Kızım
Senin annen ne zaman sana kızım dedi Açelya hatırlıyormusun?
"Odama çıkmakta yardımcı olabilirmisiniz?"
"Tabi kızım da sen iyi misin? Yüzün bembeyaz olmuş"
"İyiyim sadece biraz yorgunum"
Koltuktan doğruldum Asuman abla da koltuk altıma girip merdivenlerden çıkmama yardımcı oldu Ayaz beyin bana hazırlattığı odaya kadar geldik "Tamam Asuman abla gerisini ben hallederim teşekkür ederim"
"Ne demek kızım bak Ayaz oğlum hep bana anne diye seslenir annesinin yerine koyar beni ben büyüttüm sayılır onu madem artık burda kalacaksın sende bana anne de"
"Tamammı kızım"
"Tamam" tek solukta söyleyip kendimi odanın içine attım kapıyı kitleyip yere oturdum sırtımı kapıya yasladım avaz avaz bağırarak ağlamak istiyordum daha fazla tutamadım kendimi elimle ağzımı kapatıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım
Çok yorulmuştum sürekli iyiyim demekten,her şey yolundaymış gibi gözükmekten çok yorulmuştum artık birinin beni anlamasına benim omzumdaki yükleri paylaşabilecek birine çok ihtiyacım vardı yavaşça Ayağa kalkıp büyük boy aynanın önüne geçtim
Dışarıdan çok iyi gözüküyordum sanki hiç derdim yokmuş gibi niye kimse içimi görmüyordu niye kimse içimdeki yardım bekleyen sevgiye aç çocuğu görmüyordu
"NİYE!"
Masanın üzerindeki kitapları alıp aynaya fırlattım elime ne geçiyorsa fırlatıyordum
Kapının ardındaki Aysu ablanın yalvarışlarını bile duymuyordum duymak istemiyordum
"NİYE ÇOK YORULDUM BEN!BENİ NİYE BIRAKTINIZ Kİ BENİM NE SUÇUM VARDI BENİ NEDEN SEVMEDİNİZ!"
Dengemi kaybedip yere düştüm bağıra bağıra ağlıyordum havalandındığımda kimin geldiğine bile bakmadım beni yatağa oturur pozisyonda bıraktı saçlarımı yüzümden çekip kulağımın arkasına sıkıştırdı "Şş tamam sakin ol "
Kafamı kaldırdığımda telaşlı bir çift yeşil gözlerle karşılaştı gözlerim tam arkasında bana acıyarak bakan Asuman ablanın bakışları daha çok ağlamama sebep oldu
"Açelya!Açelya bana bak sakin ol ne oldu Açelya!"
Benim kafamı omzuna yasladı "Şş tamam,tamam geçti sakin" duyduğum Kapı sesiyle Asuman ablanın çıktığını anladım geçirdiğim en büyük öfke atağım bu olabilirdi kendimi sakinleştirmek için saymaya başladım
"1,2,3 kafamı omzundan uzaklaştırmıştı gözleri gözlerime anlam vermeye çalışır gibi bakıyordu devam ettim saymaya 4,5,6 gözlerimi kapattım 7,8,9,10"
Derin bir nefes alıp gözlerimi açtım "iyimisin?" Etrafta gezindi gözlerim darmadağın olmuştu her yer tekrar buluştu gözlerim gözleriyle taktım yine maskemi yüzüme zorla bir gülümseme takındım yüzüme "İyiyim" dedim yine iyi olmadığımı bile bile dedim yine anlamazdı insanlar iyiyim diyince ona inanırlar daha fazla soruşturmazlardı
"Ne oldu peki?" Buruk bir gülümsemeyle omuz silktim "Ne olmadı ki" nedense ona yalan söylemek istemiyordum ona bakınca her şeyi anlatma dürtüsünü bastıramıyordum
"Anlat"
"Ne?"
"Anlat her şeyi bu halde olmanın sebebini Anlat dök biriktirme içinde"
Bastırdım yuttum boğazıma dizilen sözleri "İyiyim ben sorun yok"
"Biraz uyumak istiyorum iznin olursa"
Kalktı bir şey demeden çıktı gitti ne söylemesini bekliyordun ki zaten adamı seni eve aldığı için yeterince pişman ettin
Bu yüzden beni kimse sevmiyor yanında istemiyordu ailemin üzerimde bıraktıkları bir iz yüzünden
Ah ya Aysu ablaya haber vermeyi unuttum!
Yataktan destek alarak Ayağa kalktım duvarlara tutuna tutuna Kapının önüne kadar gelebilmiştim merdivenlerden aşağı doğru seslendim "Asuman anne!" Anne ne de güzel oldu değilmi en çok hasret kaldığım şey gözlerim yanmaya başlamıştı ki Asuman anne yüzünde sıcacık gülümsemesi ile yanıma geldi "Efendim kızım" "Ben telefonunuzu kullanabilirmiyim?çalıştığım yere haber vermem gerekiyor"
"Tabi kızım ama senin telefonun Ayaz oğlumdaymış öyle dedi"
"Ah öylemi tamam Asuman anne sağol"
Omzumu sıvazladı sıcacık gülümsemesi ile sarıldı bana "Her şey düzelecek kızım Ayaz oğlum anlattı biraz Kimsen yokmuş olsun ben senin ablanda olurum annende babanda bir sıkıntın olursa ara beni gel yanıma yat dizimde"
"Ben çok teşekkür ederim siz çok iyi birisiniz" ikimizinde gözleri dolmuştu bende ona sıkıca sarıldım
Bacağıma giren ani bir sızıyla ufak bir çığlık attım yere bırakmıştım kendimi bacağımı uzattım hemen "Açelya!kızım iyi misin?"
Kapı açılma sesiyle Ayaz göründü koridorda yanıma gelip eğildi "Ne oldu!?"
"Yok Bir şey iyiyim sızladı biraz galiba ayakta biraz fazla durdum korkulacak bir şey yok"
"Tamam yataktan çıkmak yok iyileşene kadar"
Beni kucaklayıp odaya yöneldi "Aşağıda salonda otursam odada canım sıkılıyor"
Merdivenlere doğru yöneldi ellerimi boynuna sıkıca sardım düşmemek için
Beni koltuğa bıraktı Asuman anne pikeyide üstüme örtüp ayak ucuma oturdu ayazda karşı koltuğa oturdu "Ayaz?"
Gözleri bana dönmüştü "Efendim?" "Telefonum sendeymiş?" "Evet bende"
"Alabilirmiyim?" Ayaklanıp yukarı çıktı Asuman annede mutfağa gitmişti pikenin ipleri ile oynarken gelen ayak seslerinden kafamı kaldırdım yanıma gelip elime bir telefon verdi
"Ama bu benim telefonum değilki?"
"Hayır senin telefonun"
"Hayır benimki çok eski bir Te-"
"Kazada kırılmış bende yenisini aldım artık senin telefonun o" gözleriyle elimdeki telefonu gösterdi ama bu çok yüksek bir modeldi
"Ben bunu kabul edemem"
"Niye?"
"Çünkü bu çok pahalı bir telefon"
"Çünkü bende çok zengin bir adamım" sırıtıyordu" küstah herif"
"Ne?!"
"Ne yinemi dışımdan söyledim"
Dudaklarımı kemirmeye başladım
"Sen bana küstah herifmi dedin?"
"Yoo yok öyle bir şey demedim"
Asuman anne elinde bir meyve tabağıyla Salona girdi "Al kızım sana meyve soydum şifadır ye"
"Ellerine sağlık Asuman anne gel otur yanıma yorulmuşsundur sen şimdi"
Sırıtıyordu bacak bacak üstüne atıp bize doğru döndü ben meyvelerden yemeye başlamıştım verdiği telefonu elime alıp açtım Ayaz bilgisiyarla ilgeliniyordu Asuman anne de televizyon izliyordu
Telefon açıldığında rehbere girdim 3 kişi kayıtlı gösteriyordu girip baktım
"Ayaz Atakul"
"Asuman Anne"
"Aysu(iş yeri)"
Ağzım şoktan açılmıştı "Aysu ablanın numarasını nasıl buldun?"
"İş yerine gidip durumu açıkladım haberi var yani aramana gerek yok numarasınıda o zaman aldım"
"Tamam teşekkür ederim "
Kafasını sallayıp bilgisayardaki işine devam etti bende telefonu bırakıp televizyona odaklandım
Uykumda birinin beni kucakladığını hissettim ama uyku öyle bir bastırmıştıki gözlerimi açamadım
"Ayaz?"
"Efendim?"
Merdivenlerden çıkıyorduk "Bana..Kendini tanıtsana"
"Ne o merak mı ediyorsun küstah dediğin birini"
"Ya öyle demek istemedim sen çok iyi birisin sana borcumu ödeyemem sen ne kadar güçlüsün? belki babamı bulabilirsin"
Yatağa bırakıldım üstüm örtüldü ben yatakta sola dönüp uykuya dalıyordumki onun sesini duydum "Ben belki o kadarda iyi biri değilimdir" Duyduğum son ses buydu
"Açelya!kızım kalk hadi!"
Yatakta doğrulup aynadan dağılmış saçlarıma baktım yataktan çıkıp lavaboya girdim ayak topumuğun üzerine basabiliyordum elimi yüzümü yıkayayıp odadan çıktım Ayaz merdivenlerin başında ceketin düğmelerini ilikliyordu
"Günaydın"
"Sanada günaydın uykucu" olduğum yerde durdum sırıtıyordu "hadi" "Ne hadisi?"
"Aşağı inmene yardımcı olmak için daha ne kadar burada bekliycem?"
"Ah pardon"
Bir eli belimi sararken diğer elide kolumu tuttu yavaş yavaş merdivenlerden indik
Aşağı indiyimizde masaya kadar bırakmadı beni sandalyeye oturttu ve karşı sandalyeme geçti
"Anne döktürmüşsün yine" ağzına bir lokma peynir attı "Afiyet olsun oğlum,hadi kızım sende başla" Asuman annede sofraya oturunca bende başladım
Kahvaltı faslı bittikten sonra Asuman anne ile Salona geçmiştik Ayaz ise işe gitmişti
"Kızım kahve yapayımmı?"
"Sen zahmet etme anne ben yaparım" ayaklanmıştımki kolumdan tutup geri oturttu "Kızım Senin fazla ayakta durmaman gerekiyor valla Ayaz oğlum sıkı tembihledi ben yapıp getireyim hemen"
Mahcup bir şekilde gülümseyip kafamı salladım
Biraz sonra Asuman anne elinde tepsi ile geldi fincanı elime verip karşıma oturdu "Ayazın anne ile babası nerede?"
Cevap vermedi "kusura bakmayın sormamam gerekiyordu elindeki fincanı eğilip masanın üzerine bıraktı "Ayazın anne ile babası vefat etti"
"Ne?"
"Ayaz oğlum 6 yaşındayken bir trafik kazasında hayatlarını kaybettiler o günden beri ben annesi babası oldum Ayazın,Ben daha gencecik kızken onların yanında çalışmaya başladım Murat beyle Aslı hanım çalışıyorlardı Ayaza bakıcı olarak beni işe almışlardı ölüm haberini aldıktan sonra ayazı evladım yerine koydum onu okuttum,büyüttüm bu evde Ayazın babası murat beyin mirasından kaldı arabası şirketi her şeyini Ayaz üstlendi"
"Başınız sağolsun ben çok üzüldüm" 6 yaşındayken, ikimizde aynı yaşta tanışmışız hayatın acı tarafıyla
~~~~
EVETT BU BÖLÜMÜNDE SONUNA GELDİK BİR SONRAKİ BÖLÜMDE GÖRÜŞMEK ÜZERE OYLAMAYI VE YORUM YAPMAYI UNUTMAYINN:)