Ada dolabın kapağını sakince açtı. İçerisindeki kıyafetlere şöyle bir göz attı. Hoşuna giden birşeyler arıyordu ama bulamamış gibiydi. Sonrasında gözlerini kapattı ve dolaba doğru elini uzattı rastgele bir elbise geldi eline. Kıyafet seçerken kararsız kaldığında hep böyle yapardı. Zaten çoğu şeyde kararsız kalması en nefret ettiği özelliğiydi.
Elbiseyi giyip, saçını topladıktan sonra çantasına birkaç eşyasını yerleştirdi. Tam çıkacakken masanın üzerinde duran kitabı aldı. Yolculuk kitap olmadan asla çekilmezdi ona göre. Gerçi bir buçuk iki saat kadar sürüyordu ama kitap olmadan asla yapamazdı.
Dairenin kapısını açtı ayakkabılarına uzandı. Giydikten sonra anahtarının çıkarıp kapıyı kilitledi o sırada yan taraftaki dairenin kapısı açıldı. Sesi duyunca istemsizce başını o yöne çevirdi. İlk başta 35-40 yaşlarında bir kadın çıktı. Adayla göz göze geldiler Ada da gülümseyerek başını çevirdi. Ve aşağı inmek için merdivenlere doğru yöneldi. Apartmanın önüne indiğinde annesini aramak için çantasından telefonunu çıkardı o sırada kadınla beraber yanında geçen gece gördüğü motorcu çocuk çıktı. Muhtemelen annesidir diye aklından geçirdi.
Kadın Adanın yanından geçerken
-Merhaba kızım burada yenisin galiba daha önce hiç görmedim bu apartmanda seni
Ada: Size de merhabaa aslında çok da yeni sayılamam bir aya yaklaştı taşınalı
Kadın: Hoş geldin o zaman.
Ada: Hoş bulduk. Adınız neydi?
Kadın:Gönül abla diyebilirsin kızım. Bu da oğlum Bora
Ada, Boraya doğru bakarak
-Tanıştığımıza memnun oldum ben de Ada dedi.
Bora : Ben de memnun oldum, senle iyi anlaşacağımıza eminim, dedi gülerek.
Ada, Boranın tavırlarından hoşlanmamış gibiydi. Onu itici yapan birşey vardı ama hâlâ tam olarak ne olduğunu anlayamamıştı.
Ada tekrar tanışdığımıza memnun oldum iyi günler diyerek uzaklaştı. Daha sonra durağa kadar neredeyse 20 dakika yürüdü.
Havada hafif bir esinti vardı. Ada keşke kalın birşeyler giyseydim diye içinden geçirmişti. Ama çok geç kaldığının farkındaydı. Yoldayken annesi de arayıp geleceğini haber vermişti. Sonunda otobüs geldi ve Ada artık ayakta durmaktan yorulmuş bir halde geçip pencere kenarında bir koltuğa oturdu. Esintiden sallanan ağaç dallarını ve dökülen yaprakların oluşturduğu o eşsiz manzarayı seyretmeye daldı.
