Lina, her sabah gözlerini açtığında odasındaki karanlık değişmiyordu. Yine de o çizik... Duvarındaki o küçük, derinleşmiş iz... Ona hep hatırlatıyordu: Buradan kurtulmanın bir yolu olmalı.
Yıllar geçmişti. Lina’nın ne kadar süredir bu odada olduğunu bilmesinin tek yolu, o çiziği büyütmek için her gün duvara tırnağını sürtmesiydi. Parmak uçlarındaki deri sertleşmiş, tırnakları defalarca kırılmıştı. Ama o çiziğin büyümesi, Lina için zamanın ilerlediğini hissetmenin tek yoluydu.
On beş yaşına geldiğinde, Lina artık çocuk değildi. Bedeni büyümüş, bir kadın olmuştu. Ancak zihni hâlâ bir çocuk gibi tutsak ve dış dünyadan bihaberdi. Gelen adamlar artık daha acımasızdı. Şiddetleri yalnızca fiziksel değil, zihinseldi de. Ona isimler takar, küçümseyici sözler söylerlerdi. Lina’nın bu sözlerin anlamını tam olarak bilmemesi, acıyı hafifletmiyordu. Yüzlerindeki ifadeler, onun bir insan olmadığını hissettiriyordu.
Yine de Lina pes etmedi. İçinde büyüyen bir öfke vardı. Bu öfke, yıllar boyunca sessizce büyümüş ve onu hayatta tutmuştu. Bir gün, bu odanın kapısının ardında ne olduğunu öğreneceğine dair kendine söz vermişti. Ancak kaçmak için daha fazlasına ihtiyacı olduğunu biliyordu: bir plan.
On altı yaşına geldiğinde, Lina çevresindeki her küçük detayı analiz etmeye başlamıştı. Gelen adamların rutinlerini, babasının geliş gidişlerini ve odadaki düzenlemeleri inceleyerek bir yol bulmaya çalışıyordu. Odaya getirilen yemekler, genellikle plastik tabak ve bardaklarda sunuluyordu. Bardakların ince kenarları, kırıldığında keskin birer silaha dönüşebilirdi. Bir gece, Lina bir bardağı dikkatlice yere düşürdü ve kırık bir parçayı gizlice yastıkların arasına sakladı.
Lina’nın bir diğer avantajı, yıllar içinde odada duyduğu konuşmalardı. Adamlar bazen alkolün etkisiyle dikkatsiz konuşur, dış dünyadaki hayatlarından bahsederdi. Lina bu konuşmalardan bir şeyler öğrenmeye çalıştı. "Dışarısı" dedikleri yer, onun hayal bile edemediği kadar geniş ve karmaşık görünüyordu.
Bir gece, babasının odanın dışında biriyle konuştuğunu duydu. Gelen kişi, sert bir ses tonuyla babasına bağırıyordu:
"Bu kadar para ödüyoruz, güvenlik sağlamaktan acizsin! Birkaç defa kapıyı tam kilitlemediğin fark edildi. Eğer bu iş patlarsa, senin sonun olur!"
Bu cümle, Lina’nın zihninde bir ışık yaktı. Kapı, her zaman tam kilitlenmiyor muydu? Babasının ihmalkarlığı, onun için bir fırsat olabilir miydi? O gece Lina, saatlerce kapının altındaki küçük aralığa bakarak düşündü. Artık harekete geçmesi gerektiğini biliyordu.
Kaçış planı, bir gecede gerçekleşecek kadar basit olamazdı. Lina, yıllar boyunca fiziksel gücünü artırmak için elinden geleni yaptı. Odadaki duvarlara tırmanmaya çalıştı, parmak kaslarını güçlendirdi, yastıkları kaldırıp indirdi. Gelen adamların dikkatini çekmemek için bu egzersizleri sessizce ve düzenli olarak yapıyordu.
On dokuz yaşına geldiğinde, Lina artık hazır olduğunu hissediyordu. Dış dünyaya dair hiçbir fikri olmasa da, bu odada daha fazla kalamayacağını biliyordu. Kaçış planının detaylarını zihninde tekrar tekrar prova etti: Babasının ya da bir yabancının odaya girdiği bir anı kullanacak, sakladığı kırık bardak parçasını silah olarak kullanacaktı. Hedefi netti: Kapıyı açıp koşmak. Nereye gideceğini bilmese bile, koşmanın özgürlükle eşanlamlı olduğuna inanıyordu.
Bir gece, beklediği an geldi. Babası odanın kapısını açmış, elindeki tepsiyi içeri bırakmıştı. Kapı tam kapanmadan önce Lina, sakladığı kırık cam parçasını çıkardı ve hızla babasının üzerine doğru atıldı. Babasının şaşkınlığı, ona birkaç saniye kazandırdı. Cam parçasını babasının bileğine doğru savurdu ve kapının açıklığından dışarı fırladı.
Koridorlar soğuk ve karanlıktı. Lina nereye gittiğini bilmiyordu ama adımlarını durdurmayı düşünmüyordu. Ayakları çıplak zeminde kanıyor, vücudu yorgun düşüyordu. Ancak içindeki özgürlük arzusu, ona güç vermeye devam etti.
Dışarıya çıktığında, havanın soğukluğu tüm bedenini sardı. Gözlerini karanlık gökyüzüne kaldırdığında, hayal ettiği dünyanın ona tamamen yabancı olduğunu fark etti. Ama bu onun için bir son değil, bir başlangıçtı..