Bölüm 3

BÖLÜM 3: İhanetin Eşiği (Mert’in gözünden) Mert, kafenin cam kenarındaki köşesinde oturuyordu. Elindeki kahve çoktan soğumuştu ama içmiyordu. Gözleri dışarıya, Moda sahilinde yürüyen insanlara dalmıştı. Ama zihninin perdesi yalnızca bir yüze açıktı: Ela. İlk fark ettiğinde, bir yanlışlık olduğunu düşündü. Ela sadece arkadaşıydı. Dahası, Burak’ın hayatıydı. Ama zamanla, Ela’ya her yaklaştığında, kelimeler anlamsızlaşıyor, mesafe tehlikeli şekilde eriyordu. Ela'nın gülüşünde bir hüzün vardı, sanki içinde bir şey kırılmış ama hâlâ ışık saçıyordu. Mert, o kırıklığı onarmak istiyordu. Bencilceydi, evet. Ama dürüsttü de. En kötüsü... Burak’ın hiçbir şeyden haberi yoktu. Ya da belki vardı ama sessiz kalmayı seçiyordu. Bu daha da acıydı. �� GERİ DÖNÜŞ (3 ay önce)
O gece Ela ile tesadüfen aynı kitapçıda karşılaştıklarında, birkaç dakikalık sohbet, bir kahve davetine dönüşmüştü. “Burak nerede?” demişti Mert.
“İzmir’de, bir iş için,” demişti Ela, sesi biraz uzak. Bir kahve içmekten ne çıkardı ki? Ama o kahveyle birlikte içlerinden bir şey de taşmıştı. Sessizlikte kalan her bakış, yarım kalan her cümle, o gece tamamlanmıştı. Dudaklar susmuş, kalpler konuşmuştu. Şimdi, kafenin kapısı açıldı. Ela geldi. Göz göze geldiler. Ne bir gülümseme vardı Ela’nın yüzünde, ne de kaçma isteği. Gelip oturdu, karşısına.
Hiçbir şey söylemeden... Mert, masadaki ellerine baktı. “Burak bunu asla hak etmedi,” dedi sessizce. Ela gözlerini kaçırdı. “Ben de hak etmedim, Mert. Bu hisleri ben seçmedim.” Mert'in boğazı düğümlendi. Bu kadını istiyordu. Ama onu elde etmek, en yakın arkadaşının hayatını yıkmak demekti. Bu aşk, bir uçurumun kenarındaydı. Ve her geçen gün, bir adım daha yaklaşıyorlardı.