Kader'in yüzündeki korku sadece bir saniye sürdü.
Ama Lara gördü.
Herkes gördü.
Çünkü ilk kez kontrolü kaybetmişti.
Murat bunu fark etti.
Ve devam etti.
"Artık yalan söyleyemeyeceksin."
Kader'in sesi sertleşti.
"Konuşursan hepimiz ölürüz."
Murat acı şekilde güldü.
"Yirmi yedi yıldır zaten ölü gibiyiz."
Depodaki adamlar huzursuzlanmaya başlamıştı.
Silahlarını daha sıkı tutuyorlardı.
Liderlerinin ilk kez sarsıldığını görüyorlardı.
Lara ise sadece cevap istiyordu.
"Doğduğum gün ne oldu?"
Murat ona baktı.
Uzun süre.
Bir baba gibi.
Belki yıllar sonra ilk kez.
Sonra konuştu.
"Sen doğduğunda herkes mutluydu."
"Annen mutluydu."
"Kaan mutluydu."
"Ben mutluydum."
Lara kaşlarını çattı.
"Sen neden mutluydun?"
Murat gülümsedi.
Yorgun bir gülümsemeydi.
"Çünkü seni kendi kızım gibi seviyordum."
Bu söz Kaan'ın gözlerini kapatmasına neden oldu.
Suçluluk.
Pişmanlık.
Yıllardır taşıdığı her şey yüzüne yansımıştı.
"Sonra ne oldu?"
Murat'ın bakışları Kader'e döndü.
"Sonra Kader geldi."
Depo sessizleşti.
"Kader o gün kulübün bütün kayıtlarını ele geçirmişti."
"İsimleri."
"Belgeleri."
"Ses kayıtlarını."
"Her şeyi."
Kader alaycı şekilde güldü.
"Ve o aptallar beni durdurabileceklerini sandılar."
Murat onu görmezden geldi.
"O gece kulübü polise teslim edecektik."
"Her şey bitecekti."
Lara'nın kalbi hızlandı.
"Yangın bu yüzden mi çıktı?"
"Hayır."
Murat başını salladı.
"Yangın daha sonra çıktı."
"Önce cinayet işlendi."
Bir anda bütün depo sessizleşti.
Kimse nefes almıyordu.
Çünkü bu yeni bir şeydi.
Yangından önce cinayet.
"Kimi öldürdüler?"
Lara'nın sesi fısıltıya dönüşmüştü.
Murat cevap vermeden önce gözlerini kapattı.
Sonra doğrudan Kader'i işaret etti.
"Kader'in kocasını."
Kader dondu.
Nermin dondu.
Kaan dondu.
Ve Lara bir anda parçaların birleştiğini hissetti.
"Kocası mı vardı?"
Kader gözlerini kaçırdı.
İlk kez.
"Vardı."
Murat devam etti.
"O adam kulübün bütün kirli işlerini ortaya çıkaracaktı."
"Kader onu durduramadı."
"Onlar da öldürdü."
Sessizlik oldu.
Sonra Lara bir şeyi fark etti.
"Kader bu yüzden mi lider oldu?"
Bu kez cevap Nermin'den geldi.
"Evet."
Gözlerinden yaşlar akıyordu.
"Kocası öldürüldükten sonra değişti."
"Tamamen değişti."
Kader sertçe güldü.
"Hayır."
Herkes ona baktı.
"Ben değişmedim."
Bakışları Lara'ya kaydı.
"Soğuk olmayı öğrendim."
Sonra Nermin'e döndü.
"Senin yapamadığını yaptım."
Nermin'in yüzü gerildi.
"Kader."
"Hayır."
Bu kez Kader bağırdı.
"Yirmi yedi yıl boyunca beni suçladınız."
"Siz saklandınız."
"Siz kaçtınız."
"Siz yalan söylediniz."
"Ben savaşmak zorunda kaldım."
Depodaki adamlar birbirlerine bakıyordu.
Çünkü ilk kez liderlerinin gerçek yüzünü görüyorlardı.
Lara ise başka bir şeyi fark etmişti.
Kader öfkeli görünüyordu.
Ama katil gibi görünmüyordu.
Daha çok...
İhanete uğramış birine benziyordu.
"Tabloyu neden istiyorsun?"
Kader sustu.
Uzun süre.
Sonra ilk kez dürüst konuştu.
"Çünkü kocamın katilini bulmak istiyorum."
Bu cevap herkesi susturdu.
Lara'nın kalbi hızlandı.
"Katil bulunmadı mı?"
Kader güldü.
Acı dolu bir kahkaha.
"Hayır."
"Çünkü hepimiz yanlış kişiyi aradık."
Sessizlik.
Sonra Kader yavaşça başını kaldırdı.
Bakışları doğrudan Rauf'a kilitlendi.
"Yirmi yedi yıldır yanlış kişiyi arıyoruz."
Depodaki herkes aynı anda Rauf'a döndü.
Yaşlı adamın yüzündeki renk çekildi.
Tam anlamıyla çekildi.
Lara bunu görünce midesi düğümlendi.
Çünkü o anda anladı.
Kader'in blöf yapmadığını.
Ve Rauf'un ilk kez gerçekten korktuğunu.
"Hayır."
Rauf bir adım geri çekildi.
"Hayır."
Kader'in sesi buz gibiydi.
"Tablodaki son kayıt senin sesinle bitiyor."
Depo sessizleşti.
"Neyi itiraf ettiğini biliyorum."
Rauf'un elleri titremeye başladı.
Kaan ona bakıyordu.
İnanamıyordu.
Kerem ona bakıyordu.
Öfkeyle.
Nermin ona bakıyordu.
Hayal kırıklığıyla.
Lara ise sadece tek bir şeyi düşünüyordu.
Belki de bütün hikâye boyunca yanlış kişiden şüphelenmişlerdi.
Ve gerçek fail...
Başından beri yanlarında durmuştu.
🗣️ Okuma Kulübü Sorusu: Sizce Rauf gerçekten ilk cinayetin faili mi, yoksa Kader son hamlesini yaparak herkesi ona karşı mı çeviriyor? Eğer Rauf suçluysa, neden yıllarca Lara'ya yardım etmeye çalıştı?