GÜNÜMÜZ
Dolunayla çıktığımız akşam yemeğinin üzerinden üç hafta geçmişti ve bende bu süreçte Dolunay tarafından ikna edilip ofisi tutmuştum. Hatta geçtiğimiz haftalarda ofisin temel eşyalarını almış ve dizayn etmiştim. Bugün ise geriye kalan dekorları ve kişisel eşyaları yerleştiriyordum. Bugün her şeyi bitirmem gerekti çünkü yarın açılışı kutlamak adına bir yemek organize etmiştim. Yakın arkadaşlarımın ve bir kaç iş arkadaşımın olduğu, Can’ın restoranında kutlanacak bir açılış yemeği. Haftaya pazarteside kliniğin resmi açılısı vardı, cumadan her şeyi halletmem şarttı anlaşılan.
Çoğu şeyi halletmiştim ve şuanda da masamın üzerine çalışırken kullandığım eşyaları diziyordum. Evet işim bugün azdı ama eğer Can ve Dolunay bana yardım etmeseydi asla pazartesi ofisi açamazdım. Klinik iki katlıydı; ilk katta giriş kapısının açıldığı kocaman bir giriş vardı burada asistanımın masası duruyordu. Masanın hemen arkasında olan beyaz çift kapı mutfağa açılıyordu, bu kapının yanında ise lavabolara açılan iki kapı bulunuyordu. Masanın sol tarafında normalde bir oda daha bulunuyordu fakat ben bu odanın duvarlarını yıktırmıştım burasıda bekleme alanı olarak kullanılacaktı. Bu alının iki duvarı kitaplıkla çevriliydi, bazı hastalarımın getirdiği kitaplarda bu kitaplıktaydı, diğer duvar ise boydan boya camdı. Ve son olarak masanın sağında bulunan merdiven ikinci kata yani benim odama çıkıyordu. İkinci katta ise masam, koltuk takımı ve vapurlara, martılara ev sahipliği yapan denizi gören bir balkon vardı. Gerçekten bu ofis hayalimdeki klinikten çok daha fazlası olmuştu.
İşim neredeyse bitmişti sadece kullandığım bir kaç defteri diziyordum. Bu sırada alt kattan giriş kapısının açıldığına dair bir ses duydum. Giriş kapısına taktırdığım çan sayesinde kapı her açıldığında çan çalıyordu. Duyduğum sesle alt kata inerken “Buyurun kime bakmıştınız?” diye bağırmıştım. Alt kata inmiştim ve bekleme alanında gördüğüm yüzle bir şey diyemedim. “Size bakmıştım.” Diyen kişi Helin'di.