Kutay!" diye bağırdım, kalabalığı yarıp yanına ulaştığımda. Kutay'ın gözleri bir an benimkilerle buluştu. Yorgun ama zafer kazanmış gibi değil, aksine sadece beni koruduğu için huzurlu görünüyordu. "Hadi, revire gidiyoruz."
Revir boştu. Kutay'ı sedyeye oturttum, ellerim titreyerek dolaptan pansuman malzemelerini çıkardım. O sessizdi, sadece acı içinde hafifçe nefes alıp veriyordu. Önünde durduğumda aramızdaki mesafe yok denecek kadar azdı.
Pamuğu tentürdiyota batırıp, yarasına doğru uzandım. Elimi hafifçe çenesine koyduğumda, irkilip gözlerini kapattı.
"Çok mu acıyor?" diye fısıldadım, sesim korkudan ve endişeden kısıktı.
Kutay gözlerini açtı, o delici, koyu renkli bakışlarını doğrudan benimkilere kilitledi. "Sen yanımdayken acıyı hissetmiyorum bile, Kiraz Hanım," dedi, sesi hafif pürüzlüydü.
Pansuman yaparken ellerim titriyordu. Onun o anki savunmasızlığı, okulun en sert çocuğu değil de sadece benim Kutay'ım oluşu, içimdeki tüm koruma içgüdülerini harekete geçirmişti. Pamuğu hafifçe dudağının altına bastırdım. O an nefes alışverişlerimiz birbirine karıştı. Kutay elini kaldırıp, pansuman yapan elimin üzerine koydu. Parmakları, benim soğuk parmaklarımı ısıtıyordu.
"Neden yaptın bunu?" diye sordum, gözlerim dudağındaki o yaraya takılı kalmıştı. "Seninle hiçbir ilgisi yoktu, sadece benim geçmişimdi..."
Kutay hafifçe gülümsedi ama bu sefer yüzündeki acıdan değil, şefkatten kaynaklanan bir gülümsemeydi. "Senin olan her şey, benim de meselem Gökçe. Kimsenin seni bir daha o şekilde üzmesine izin vermeyeceğim."
O an, revirin o steril kokusu, dışarıdan gelen öğrenci uğultuları, Karan ile olan kavga... Her şey yok oldu. Sadece Kutay'ın sıcaklığı ve gözlerindeki o yoğun bağlılık vardı. Parmak uçlarımın değdiği teninin sıcaklığı kalbime kadar işliyordu.
"Senin için... değer miydi?" dedim fısıltıyla.
Kutay, elini yavaşça yanağıma doğru kaydırdı. Baş parmağı elmacık kemiğimde gezindi. "Bunun için değil, senin için her şeye değer," dedi ve yavaşça bana doğru yaklaştı.
Tam o an, revirin kapısı hafifçe tıklandı. Bora, utangaç bir ifadeyle kafasını uzattı. "Şey... hoca geliyor da, durum nedir diye bakayım dedim."
Kutay hızla geri çekildi, ben ise elimdeki pamuğu düşürmemek için kendimi zor tuttum. Yanaklarımın o an bir domates kadar kızardığına emindim. Kutay'a baktım, o da bana bakıp hafifçe göz kıptı...
