O gece neredeyse hiç uyuyamadım.
Telefonumu defalarca elime alıp aynı mesajları tekrar tekrar okudum.
**0507 *** ** :Hatırlamaya başladın.
Bu cümle beynimin içinde yankılanıyordu.
Hatırlamaya başlamış mıydım gerçekten?
Yoksa sadece kendi kendime bir şeyler uyduruyor muydum?
Telefonu kapatıp komodinin üzerine bıraktım.
Ama aklım hâlâ o bilinmeyen numaradaydı.
Ertesi sabah mutfağa indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
"Bana yardım eder misin?" diye gülümsedi.
Başımı salladım.
Masayı hazırlarken gözüm annemin telefonuna takıldı.
Telefon çaldı.
Ekrana baktığı anda yüzündeki gülümseme kayboldu.
Arayan kişiye birkaç saniye baktı.
Sonra telefonu eline alıp balkona çıktı.
Kapıyı kapattı.
Konuşmasını duyamıyordum.
Ama ses tonu normal değildi.
Sanki tartışıyordu.
Yaklaşık beş dakika sonra içeri girdi.
Beni fark edince gülümsemeye çalıştı.
"Kim aramıştı?"
diye sordum.
"Yanlış numara."
Hiç düşünmeden cevap vermişti.
Yalan söylediğini hissettim.
Nedenini bilmiyordum.
Ama hissediyordum.
Öğleden sonra odama çıktım.
Canım sıkılmıştı.
Kitaplığımı karıştırırken eski bir kutu buldum.
İçinde çocukluk resimlerim vardı.
Fotoğrafları tek tek incelemeye başladım.
Doğum günlerim...
Okul gösterileri...
Deniz kenarında çekilmiş fotoğraflar...
Tam bir sayfayı çevirecekken bir şey dikkatimi çekti.
Bir fotoğrafın köşesi yırtılmıştı.
Sanki fotoğraftaki biri özellikle çıkarılmıştı.
Fotoğrafı ışığa tuttum.
Yırtılan yerde küçücük bir el görünüyordu.
Yanımda biri vardı.
Ama artık yoktu.
"Neden yırtılmış?"
Kendi kendime fısıldadım.
Tam o anda telefonum titredi.
Elim istemsizce telefona gitti.
Yine aynı numara.
**0507 *** ** :Fotoğraflara bakıyorsun.
Kalbim duracak gibi oldu.
Hemen perdeyi açıp dışarı baktım.
Kimse yoktu.
Perdeyi tekrar kapattım.
Ellerim titreyerek cevap yazdım.
Siz:Kimsin sen?
Bu kez cevap uzun sürdü.
Yaklaşık iki dakika boyunca ekrana baktım.
Sonra yeni mesaj geldi.
**0507 *** ** :Sana gerçeği söyleyecek kişiyim.
Yutkundum.
Siz:Hangi gerçeği?
Birkaç saniye sonra telefon yeniden titredi.
**0507 *** ** :Sana yıllardır söylenmeyen gerçeği.
Mesajı okurken boğazım düğümlendi.
Yıllardır mı?
Demek ki gerçekten benden saklanan bir şey vardı.
Telefonu sıkıca tuttum.
Siz:Annem mi saklıyor?
Bu kez cevap beklediğimden daha kısa geldi.
**0507 *** ** :Evet.
Tek kelime.
Ama o tek kelime içimde fırtına koparmaya yetmişti.
O sırada odamın kapısı yavaşça açıldı.
Annem...
Elinde bir bardak sütle içeri girdi.
"Aleyna?"
Telefonumu hızla kilitledim.
"Efendim?"
"İyi misin?"
"Evet."
Bana birkaç saniye baktı.
Sanki bir şeyden şüphelenmişti.
Sonra bardağı masaya bıraktı.
"Bir şeye ihtiyacın olursa beni çağır."
Başımı salladım.
Kapı kapandığı anda telefonu yeniden açtım.
Yeni bir mesaj daha gelmişti.
**0507 *** ** :Telefonunu sakla.
Sana güvenmiyor.
Mesajı okurken nefesim kesildi.
Annem...
Gerçekten bana güvenmiyor muydu?
Yoksa...
Ben mi artık ona güvenmemeliydim?