"Hafıza bazen tek bir kelimeyle uyanır."
Sabah gözlerimi açtığımda ilk baktığım şey telefonum oldu.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj yoktu.
İçimde garip bir boşluk oluştu.
Son birkaç gündür ondan gelen mesajlara o kadar alışmıştım ki sessizlik bile beni tedirgin ediyordu.
Telefonumu kenara bırakıp yatağımdan kalktım.
Tam hazırlanıyordum ki Selin aradı.
Görüntülü arama...
Derin bir nefes alıp açtım.
"Ekrana sonunda çıkabildin!" dedi gülümseyerek.
İstemeden güldüm.
"Abartma."
"Abartmıyorum. Sen iyi görünmüyorsun."
"İyiyim."
"Bak, yine aynı şeyi söyledin."
Gözlerimi devirdim.
"Uzay da aynısını dedi."
Selin'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Aleyna..."
"Hı?"
"Ne yaşıyorsan tek başına yaşama."
Konuşamadım.
Çünkü anlatamazdım.
Anlatsam bile bana inanır mıydı, bilmiyordum.
Görüşme bittikten birkaç dakika sonra telefonuma Uzay'dan mesaj geldi.
Uzay 💙:Selin seninle konuştu mu?
Siz:Evet.
Uzay 💙:İkiniz de bana bir şey saklıyorsunuz gibi hissediyorum.
Parmaklarım ekranın üzerinde durdu.
Ne yazacağımı bilemedim.
Siz:Seni üzmek istemiyorum.
Uzay birkaç saniye sonra cevap verdi.
Uzay 💙:Beni üzmezsin.
Sadece yalnız savaşma.
Telefonu elimde tutarken gözlerim doldu.
Ne kadar şanslıydım...
Beni hâlâ bırakmayan insanlar vardı.
Öğleden sonra evde tek başımaydım.
Annem işe gitmişti.
Tam kitap okumaya başlayacaktım ki telefonum titredi.
**0507 *** ** :Çekmecenin altına bak.
Bir an donup kaldım.
Yavaşça çalışma masama yürüdüm.
En alt çekmeceyi çıkardım.
Hiçbir şey yoktu.
Tam vazgeçecekken elim ahşabın alt kısmına değdi.
Parmağıma küçük bir bant takıldı.
Dikkatlice çektim.
Katlanmış eski bir kâğıttı.
Üzerinde çocuk yazısıyla iki isim vardı.
Aleyna ❤️ Enes
Altına ise tek bir cümle yazılmıştı.
"Ne olursa olsun hep birlikte kalacağız."
Kâğıdı tutarken başımın içinde keskin bir ağrı hissettim.
Bir görüntü...
Bir salıncak...
Yanımda gülen bir çocuk...
"Abi, daha hızlı!"
Kendi sesimi duydum.
Sonra...
Bir tren düdüğü.
Ve her yer karardı.
Kendime geldiğimde yerde oturuyordum.
Nefes nefeseydim.
Elimdeki kâğıt hâlâ duruyordu.
Telefonum yeniden titredi.
**0507 *** ** :Bir şey hatırladın.
Ekrana baktım.
Siz:Enes...
Bu ismi yazarken neden bu kadar ağladığımı bilmiyordum.
Cevap çok kısa geldi.
**0507 *** ** :Evet.
İlk kez...
İlk kez bana tek kelimelik ama net bir cevap vermişti.
Akşam annem eve geldiğinde beni salonda otururken buldu.
Elimdeki kâğıdı görünce yüzü bir anda soldu.
"Nereden buldun bunu?"
"Bu gerçekten benim yazım mı?"
Annem cevap vermedi.
Kâğıdı eline aldı.
Parmakları titriyordu.
"Bunu yok etmiştim..."
Sessizlik...
"Demek ki her şeyi yok edememişsin."
Annem bana baktı.
Gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
"Aleyna..."
"Enes kim?"
İlk kez...
Annem dudaklarını araladı.
Sanki gerçeği söyleyecekti.
Tam o anda telefonu çaldı.
Ekranda sadece tek kelime yazıyordu.
Bilinmeyen Numara
Annemin yüzündeki korku geri döndü.
Telefonu titreyen elleriyle açtı.
Hiç konuşmadı.
Sadece dinledi.
Ardından tek bir cümle söyledi.
"Hayır... Lütfen artık bizi rahat bırak."
Telefon kapandı.
Annem yavaşça dizlerinin üzerine çöktü.
Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım.
Çünkü o an ilk kez anladım.
Annem...
Hâlâ birinden korkuyordu.