"Bazen insan en çok görmek istediği şeyden korkar."
Kapı kolu yavaşça aşağı indi.
Nefesimi tuttum.
Bütün vücudum donmuş gibiydi.
Kapı açılmaya başladı.
Bir adım geri çekildim.
"Kim var orada?"
Sesim beklediğimden daha korkak çıktı.
Cevap gelmedi.
Kapı biraz daha açıldı.
Ve sonunda karşımdaki kişiyi gördüm.
Yaşlı bir adamdı.
Elinde küçük bir poşet vardı.
Beni görünce şaşırdı.
"Sen kimsin?"
Ben de aynı soruyu ona sormak istiyordum.
"Ben... Aleyna."
Adamın yüzündeki ifade bir anda değişti.
Sanki bu ismi duymayı beklemiyordu.
"Aleyna mı?"
Başımı salladım.
Adam birkaç saniye bana baktı.
Sonra gözlerini kaçırdı.
"Burada ne işin var?"
"Cevabı ben de bilmiyorum."
Sesim titriyordu.
"Bu evin anahtarı bende."
Adamın bakışları elimdeki anahtara indi.
Ve yüzü bembeyaz oldu.
"Bu anahtar..."
Durdu.
"Nereden aldın?"
Cevap vermedim.
Çünkü ben de bilmiyordum.
Adam kendini apartmanın eski yöneticisi olarak tanıttı.
Yıllar önce bu dairede bir ailenin yaşadığını söyledi.
"Aile mi?"
diye sordum.
Başını salladı.
"Bir anne, bir baba ve iki çocuk."
Kalbim hızlandı.
İki çocuk...
"Çocukların isimleri neydi?"
Adam sustu.
Sanki söylemek istemiyordu.
Sonra çok alçak bir sesle konuştu.
"Hatırladığım kadarıyla..."
Bir an durdu.
"Biri Aleyna'ydı."
Dünyam durdu.
Diğer ismi söylemesini bekledim.
Ama söylemedi.
"Diğeri?"
Adam bana baktı.
"Onu hatırlamak istemiyorum."
Bu cevap içimi ürpertti.
Neden?
Bir insan neden bir çocuğun adını hatırlamak istemezdi?
Tam daha fazla soru soracakken telefonum titredi.
Ekrana baktım.
**0507 *** ** :O adamla konuşma.
Kaşlarımı çattım.
Siz:Neden?
Cevap hemen geldi.
**0507 *** ** :Çünkü bazı insanlar gerçeği saklamayı seçer.
Başımı kaldırıp adama baktım.
Bana bakıyordu.
Sanki telefonumdaki mesajı görmüş gibi hissettim.
Eve döndüğümde hava kararmıştı.
Annem kapıyı açtığında yüzündeki rahatlama hemen fark edildi.
"Neredeydin?"
"Sadece dolaştım."
Bana uzun uzun baktı.
"Yalan söyleme, Aleyna."
İrkildim.
Çünkü ilk defa sesinde korku vardı.
"Sen de bana söylemediğin şeyler var."
Bu cümle ağzımdan düşünmeden çıktı.
Annem sustu.
Gözleri doldu.
"Aleyna..."
"Benim bir abim var mı?"
O an...
Sanki zaman durdu.
Annemin yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu.
Cevap vermesine gerek yoktu.
Çünkü sessizliği cevap olmuştu.
O gece odamda yalnız oturdum.
Saatlerce düşündüm.
Bir abim vardı.
Benim bilmediğim biri.
Herkesin bildiği ama benim bilmediğim biri.
Telefonum yeniden titredi.
**0507 *** ** :Artık biliyorsun.
Gözlerim doldu.
Siz:Sen kimsin?
Uzun bir süre cevap gelmedi.
Sonra tek bir mesaj geldi.
**0507 *** ** :Beni hatırladığında, bu soruyu sormayacaksın.
Ekrana baktım.
Parmaklarım titriyordu.
Son mesaj geldi.
**0507 *** ** :Çünkü ben seni hiç unutmadım, Aleyna.
O an ilk kez düşündüm.
Belki de ben kaybetmemiştim.
Belki de...
Benden bir parça alınmıştı.