Merhaba ben Aleyna. 11.sınıf öğrencisiyim. Annem ile beraber İzmir'de yaşıyoruz. Babamı bir iş kazasında kaybettik. Yaklaşık 5 yıl önceydi. Ben daha çok küçüktüm ve babamın ölümünü benden bir süre gizlediler. Ama annem bana hep zeki bir kız olduğumu söylerdi. Bu sebepten olmalı ki babamın öldüğünü anlamıştım. Artık benim için travmatik bir tarafı kalmadı. O yüzden anlatacağım size herşeyi. Liseye başladığımda aslında liseden biraz korkuyordum. Çünkü hiç kimseyi tanımıyordum. Ta ki en yakın arkadaşım Selin ile tanışana kadar. Onunla öğretmenimizin yan yana oturtması ile başladı arkadaşlığımız. Herşey güzel ilerliyordu. Hala da güzel ilerliyor. İkinci döneme girmek üzereyiz. Okulun kapanmasına yaklaşık 2 hafta kaldı. İlk dönemi güzelce kapattık. Notlarımız iyi. Arkadaşlar ile aramız iyi. Hocalar bizi çok seviyor. En azından Selin ve beni. Bilirsiniz. Liselerde gruplar olur. Çeteler olur. Haraç kesenler olur. Özellikle bizim Anadolu Lisemizde fazlasıyla var. Neyse ki biz hallediyoruz. Hocalardan korkanlar çok olduğu için de artık böyle işlere girişen de azaldı okulumuzda. Neyse ki yavaş yavaş karne gününe yaklaşmaya başlamıştık. Heyecan doruktaydı yine tabi ki. Ben alıştığım için heyecanlı değildim. Karnelerini alan çıktı. En son sıra bana geldi ve karnemi aldım. Tabi ki takdir almıştım. Her sene olduğu gibi. Aldım ve hızlıca sınıftan çıktım. Çok yorulmuştum. Annem beni bahçe kapısının karşındaki kaldırımda bekliyordu. Ben de annemi görür görmez ona doğru koşmaya başladım.
- Anne takdir almışım. Yine başardım anne. Takdir aldım.
Dedikten sonrasını hatırlamıyorum. Son hatırladığım annemin bana şöyle bağırması oldu:
- Aleyna! Dikkat et! Araba geliyor. Aleyna!
Ve evet. Sizin de tahmin ettiğiniz gibi. Araba çarptı ve beni hızla hastaneye götürdüler.
