Aradan uzun bir vakit geçti. 20 Mayıs benim doğum günümdü. Bunu birçok kişi bilmez. Annem , Melih abim ve süreya ablam dışında. Annemin en sevmediği gündür 20 Mayıs. Melih abim ve süreya ablamın ise en mutlu olduğu gün. Aslında benimde mutlu olmam gerekirdi. O yaşımda ve doğum günüm gelmişti. Kim mutlu olmazdı ki doğum gününde. En azından ben öyle biliyorum..
Sabah süreya abla beni okul için kaldırdı , hazırladı. Okul servisi gelincede binip okula gittim. Her zaman yaptığım şeyler olduğu için pek fazla lafı uzun tutmayacağım. Okuldan eve geldiğimde doğum günümü kutlamalarını bekliyordum. Hani pastayla falan. Ama kapıdan içeriye adımımı atar atmaz annem bağırmaya başladı. "Bu lanet kız gene mi geldi!" Gibisinden. Bu üzerimde olan sevilmemişlik yükü bana , o yaşımda fazlaydı. Yukarıya odama çıkarken Melih abim gelmişmidir acaba diye odasına baktım. Ama yerinde yoktu. Aradan 2 saat geçti. Odamda oyalandım. Ödev , ders vs. yaptım. Bu 2 saatin sonrasında odamın kapısı çalındı. İçeriye giren Melih abimdi ve elinde bir pastayla geliyordu.
"İyi ki doğdun Ceylann."
O an göz yaşlarımı tutamamıştım. Daha çok küçük bir kızdım ama yaşadıklarım bana çok ağır geliyordu. Teşekkür ettikten sonra mumları üfledim. Tabii ki dilek tutmayı da unutmadım.
"Mumları üflemeden dilek tut Ceylan hanım."
(İçinden) "Umarım annem beni sevmeye başlar."
Abim birde yanında hediye de almıştı ama aldığı hediye umrumda değildi. Bir tek kutlaması bile bana dünyaları vermişti. Küçük şeylerden mutlu olmayı bilene hayat mükemmeldir. Bazı sorunlarınızı anlık unutmanızı sağlar.
Yorgunluğumu ve üzüntûmü abimle birlikte vakit geçirerek bir kenara attım. En azında o beni düsünüyordu. Bunun mutluluğu bana 1 ömür yetebilirdi bile.
