Kimsesiz Bir Mektup

Sağlıksız bir aile ilişkisi, ve hayalleri olan bir çocuk.. Eski hayalleri daha doğrusu. Bir çocuğun doyasıya hayatı yaşamasından daha güzeli ne olabilirdi ki? Doyasıya gülmesi, hatalarla öğrenmesi.. Neden bir aile kendi çocuklarını, varlıklarıyla herkessiz bırakıyor? Neden çocukların camları buğulu, neden onları göremiyorlar? Ben kimsesiz değilim, herkessizim. Ailelerin, kendi koyu, karmaşık hayatlarını, çocukların masum gökyüzüne bulaştırmasından şikayetçiyim. Bir çocuğun gökyüzüne yakışandır yıldızlar.. Ve bir ailedir tek tek tüm yıldızları solduran. Bir ailedir yine, kendi çocuğuna herkessizliği tattıran. Ve bir çocuktur dayanamayan, tüm saflığı ile bir çocuktur. Bazı çocuklar vardır işte, hem herkessiz, hem de kimsesiz kalırlar. Kimileri yıldızlara tutunamaz, kimileri de tüm hissizliğini bir mektupla kusar.. Az sonra okuyacağınız gibi, KİMSESİZ BİR MEKTUPLA.