Notu okumamın üzerine 2 ders geçti. Biz sınıfa geldiğimizde sınıfta 13 kişi vardı. Bunlardan hiçbirisi bir ihtimal olarak gelmiyor gözüme. Şuanda teneffüsteyiz. İhtimalleri göz önünde bulunduruyorum. Ayazdan şühpelenmedim değil. Ama onun sevgilisi var.
Kafamı sola çevirdiğimde pür dikkat beni izleyen sıra arkadaşım Volkanı gördüm. Benim ona baktığımı gördüğü gibi gözlerini kaçırdı ama ben çoktan görmüştüm. Çok umursamadım. Derse odaklandım
***
Bilincim, açıktı fakat gözlerimi açamıyordum. Uyur, uyanık bir haldeydim. Etrafımdaki sesleri duyabiliyordum. Ama konuşabiliyordum
"Uyumuşmu" dedi bir kız. Bu kişinin Nisa olduğuna eminim. Belisden sonra en yakın arkadaşım. Çok tatlı bir kızdır. Arkadan onun sevgilisi Emrah konuştu
"E herhalde. Rol yapıcak, değil ya" Emrahtan hemen sonrada Volkanın sesini duydum.
"Aynen kanka rol yapıcaktı zaten kız" dedi ve kendi ceketini üzerime örttü. Hala derste olmalıyız. Hocanın sesini duydum
"Volkan oğlum. Ahseni uyandır" bu sesten sonrada duyduğum tek ses Volkanın sesiydi.
"Hocam hastaydı bırakalım uyusun"
Hoca başka birşey demedi ve uykuda beni içine çekti. Uyku ne kadar da güzel birşey değilmi. Bazı insanlar iyi yada kötü herşeyden kaçmak için uykuya sığınır. Bazıları ise uykudan kaçar. Yaşadıkları o kadar ağırdır ki uykudan bile kaçarlar. Bazılarımız hemen uyumak ve sonraki günü görmek ister, bazıları hayattan o kadar nefret ederki yarın olsun bile istemezler.
Bazıları ağladığında veya morali bozulduğunda uyur, yaşadığı bu iğrenç olaylardan kaçmak için. Ama maalesef hayatta herşey olur. Kaçarız ama eninde sonunda yaşarız. Yaşayana kadar kaçmak yine iyi.