İzmir’in liman bölgesindeki terk edilmiş bir depo, gecenin karanlığında sadece dalga sesleriyle baş başaydı. Ancak deponun içerisi, dışarıdaki sessizliğin tam aksine hareketli ve tehlikeli bir karargah gibiydi. Zemin Eksi İki'deki o karanlık hücreden kurtulan Cihangir ve Asya, siyah bir SUV aracın arka koltuğundan inip deponun devasa demir kapısından içeri adım attılar.
Cihangir’in arkasından gelen silah sesleri ve telsiz hışırtıları, dış dünyadaki savaşın ne kadar kanlı olduğunu gösteriyordu. Karahan Holding’in yönetim kurulu üyeleri, Cihangir’in hayatta olduğunu öğrenmiş ve çoktan avlanma moduna geçmişlerdi.
Asya, etrafındaki silahlı adamları ve endüstriyel ekranları incelerken hâlâ yaşadığı şokun etkisindeydi. Birkaç saat önce bir psikiyatri hastanesinde reçete yazan kadın, şimdi yeraltının en tehlikeli adamının yanında, mermilerin havada uçuştuğu bir savaşın ortasındaydı.
"Korkuyor musun, Doktor?" diye sordu Cihangir, üzerindeki siyah ceketin fermuarını yukarı çekerken. Gözleri, masadaki büyük haritaya odaklanmıştı.
Asya, derin bir nefes aldı ve başını dik tutarak Cihangir’e baktı. "Korku, mantıklı insanların hissettiği bir şeydir Cihangir. Ama benim artık kaybedecek hiçbir şeyim yok. Onlar beni hastaneden atmakla kalmadı, hayatımı çalmaya çalıştılar."
Cihangir’in dudaklarında gururlu ve tehlikeli bir tebessüm belirdi. Elini uzatıp Asya’nın omzuna dokundu. "İşte şimdi benim kadınımsın," diye fısıldadı, sesi odadaki gürültünün arasında bile net bir şekilde duyuluyordu. "Şimdi, bizi sırtımızdan bıçaklayan o köpeklerin masasını yerle bir etme vakti."
Masanın üzerindeki ana bilgisayar ekranı parladı. Şirketin ana binasındaki yönetim kurulu toplantısı canlı yayına yansıtılmıştı. Hainler, Cihangir’in ölümünü kutlamak için şarap kadehlerini kaldırırken ekrana yansıyan görüntüyle donakaldılar.
Cihangir, kameranın karşısına geçti. Gözlerindeki o buz gibi keskin bakış, ekrandaki her bir hainin kalbine saplanacak kadar netti.
"Kralınız geri döndü," dedi Cihangir, mikrofonun başından yavaşça. "Ve şimdi, hesap zamanı."