Diren sabah erkenden uyandı.
Ama uyanışı bedeninden değil, kafasının içinden başladı.
Gece boyu uyumamıştı zaten.
Telefonunu defalarca açıp kapamış, Meryem’in attığı eski mesajları en ince
detayına kadar okumuştu.
Bir çelişki yakalamıştı.
Aren’le “sözde görüştüğü kız”ın ismi bile yoktu.
Hatta Meryem’in söylediği saatlerde, Aren zaten onunla konuşuyordu.
Ya Meryem yalan söylüyorduysa?
Ve ya… yalan söylemek için bu kadar çaba harcıyorsa?
Sahile indi.
Gözleri Aren’i aradı.
Bu sefer, ilk defa gerçekten aradı.
Iskeledeydi.
Yalnız.
Ama bu sefer Diren’in gözlerindeki bakış farklıydı.
Kararlı.
Korkak ama cesaretin kenarında.
Yaklaştı.
Aren başını kaldırdı, gördü.
Ama ayağa kalkmadı.
Sadece baktı.
Diren oturmadı.
Ayakta, birkaç adım ötede durdu.
Sesi biraz titriyordu ama konuştu.
“Bir şey soracağım. Ama dürüst olmanı istiyorum.”
Aren gözlerini kısmadan cevapladı.
“Her zaman.”
“Geçen yaz burada biriyle birlikte olmuşsun. Sonra ortadan kaybolmuşsun.
Bu doğru mu?”
Aren sustu.
Gözlerini kaçırmadı.
“Hayır. Biriyle birlikte olmadım.
Bir kız vardı, evet. Ama onunla yalnızca konuşmuştum birkaç kez.
Sonra annem hastalandı, şehre dönmek zorunda kaldım. Geri dönemeden
yaz bitti.”
Diren nefes aldı.
“Bu kızla... yeniden görüştün mü?”
“Hayır. Ne yazdım, ne aradım. Çünkü niyetim hiçbir zaman öyle bir şey
değildi.”
Bir an sustu.
Sonra ciddi bir sesle ekledi:
“Bunu bana neden sordun? Kim söyledi bunu sana?”
Diren cevap vermedi.
Ama Aren gözlerinden okudu.
“Meryem, değil mi?”
Diren bir adım geri attı.
Aren ayağa kalktı bu sefer.
İlk defa sesi biraz yüksekti.
“Ben sana hiçbir zaman zarar vermedim, Diren.
Ama senin bana güvenmemen artık benim suçum değil.
Ben sana bir şey ispatlamak zorunda değilim. Ama yine de denedim.
Çünkü… sana birini suçlamadan yaklaşmak istedim.”
Diren’in dudakları titredi.
Ama gözleri dolmadı.
Çünkü kızmak istiyordu kendine.
İnandığı her şeye, herkese.
Aren yaklaştı.
“Şimdi karar senin.
Ben buradayım. Ama beni uzaktan seyrederken kendine zarar veriyorsan… artık gelme.”
Sonra arkasını döndü.
Yavaşça yürümeye başladı.
Diren arkasından bakakaldı.
O gece, Diren ilk kez Meryem’e açık açık baktı.
Onun yüzündeki sahte rahatlık artık tiksindiriyordu.
Ve o an... içinden bir cümle yükseldi:
“Ben yanlış kişiyi kırdım.”