Diren aynada yüzüne baktı.
Bu kez kaçmadı.
Bu kez kendi gözlerine bakabildi.
Ve ilk defa “haklı olmak” değil, “doğru olmak” istedi.
Meryem’e inandığı için, Aren’i sorgusuz yargıladığı için, en çok da kendi
sezgilerini susturduğu için öfkeliydi.
Ama en çok… üzgündü.
O sabah sahile inmedi.
O öğlen Meryem’le buluşmadı.
O akşam kalbini dinledi.
Ve Aren’e mesaj attı.
Sade, kısa, dürüst:
“Görüşebilir miyiz? Bu kez ben susmayacağım.”
Aren, şaşırmadı.
Belki bekliyordu.
Belki sadece zamanı geldi.
İskelede buluştular.
İkisi de ayakta.
İkisi de yorgun ama net.
Diren, ilk defa onun gözlerinin içine bakarak konuştu.
Hiç laf çevirmedi.
“Ben sana inandım aslında.
Ama inandığım şeyi bile savunacak cesaretim yoktu.
Çünkü biri bana yalan söylediğinde, inanmak daha kolay geliyor.
Yıkılmadan yaşamak gibi…
Ama sen hiç yıkmaya çalışmadın.
Ben kendi kendimi duvarların içine hapsettim.”
Aren bir şey demedi.
Diren devam etti.
“Bu yaz... ilk defa biri beni gerçekten gördü.
Ve ben o kişiyi, bir başkasının sesiyle uzaklaştırdım.
Ben seni... suçlamadım belki ama hiç de korumadım.”
Gözleri dolmuştu.
Ama ağlamadı.
“Özür dilemek kolay.
Ama ben senden sadece beni bir kez daha... kendi gözlerinle okumanı
istiyorum.
Ben hâlâ güvenmeyi bilmiyorum.
Ama denemek istiyorum.”
Aren, yavaşça yaklaştı.
Aralarında sadece bir karış vardı artık.
“Bu cümle bile... yeter,” dedi.
“Çünkü bu kez kaçmadın.
Ve ben seni en çok kaçmadığında sevdim.”
Diren’in nefesi karıştı rüzgâra.
İlk defa o rüzgâr… içini ferahlattı.
Elini uzatmadılar.
Sarılmadılar.
Ama göz göze durdular.
Ve bu, her şeyden fazlasıydı.
Aynı akşam, Meryem yalnızdı.
Telefon ekranına bakıyordu.
Diren cevap vermemişti.
Bir süre sonra bir mesaj geldi.
Soğuk.
Net.
Son nokta gibiydi:
“Her şeyi duydum.
Ve fark ettim:
En yakın sandığın, en uzaktan izleyendir bazen.
Artık bana yaklaşma.”
Meryem ekrana baktı.
Ama ilk defa hiçbir bahanesi yoktu.
Çünkü artık Diren, gözleriyle yargılıyordu.
Ve o bakış... hiçbir yalanı affetmiyordu.