Diren o sabah aynada kendine biraz daha uzun baktı.
Gözleri yorgundu ama içinde başka bir şey vardı:
Karışıklık.
Sanki biri gelip içindeki düzeni bozmuş, duvarların yerini değiştirmişti.
Aren.
Ona güvenemezdi.
Aklı öyle söylüyordu.
Ama kalbi?
Kalbi sessiz kalmıyordu artık.
O gün sahile gitti.
Ama ilk defa isteyerek, ilk defa “belki oradadır” diyerek.
Ve evet, Aren oradaydı.
Oturmadı.
Yaklaşmadı.
Ama göz göze geldiler.
Ve bu kez… Aren başını çevirmedi.
Ayağa kalktı.
Diren’in yanına yürüdü.
Aralarında hâlâ iki adım mesafe vardı.
Ama bu sefer mesafeyi sadece Diren koymuyordu.
Aren de temkinliydi artık.
“Bir şey mi oldu?” dedi Aren.
Sesi hâlâ sakindi ama içi değil.
“Hayır,” dedi Diren, kısa ve net.
Ama gözleri inkâr etmiyordu.
Aren başını hafif yana eğdi.
“İnsan... hiçbir şey olmamış gibi davrandığında bile, gözleri fazla şey
anlatır.”
Diren bir adım geriye çekildi.
“Ben öyle biri değilim.”
“Öyle biri olmak zorunda değilsin.”
“Sen ne biliyorsun ki benim ne olduğumu?”
“Hiçbir şey.
O yüzden soruyorum.”
Diren sustu.
Bu kadar net bir dürüstlüğe alışkın değildi.
O hep kaçtığında peşinden gelenlerle doluydu geçmişi.
Ama Aren olduğu yerde duruyordu.
Ne yaklaşıyor, ne kaçıyordu.
Tam dönecekti ki, Aren durdu.
“Sadece bilmek istiyorum…
Sana yaklaşmamı neden istemiyorsun?
Ben sana bir şey yapmadım.”
İşte o cümle.
Diren’in zihninde yankılandı.
"Ben sana bir şey yapmadım."
Ve acı olan da oydu.
Aren hiçbir şey yapmamıştı.
Ama onun acıyan yeri... çoktan yapılmışlardan ibaretti.
O akşam Meryem, Diren’in yanına geldiğinde yüzünde sahte bir neşe vardı.
“Elimde bir haber var,” dedi.
Diren ilgisiz görünmeye çalıştı.
“Söyle.”
“Bugün Aren’le bir kız konuşurken gördüm. Hani geçen yaz yanaştı dedikleri
kız var ya... onunla.”
Diren dondu.
Bir an nefes alamadı.
“Kimdi?”
“Tam adını bilmiyorum ama zaten konuştular, sarıldılar, sonra yürüyüp gittiler.
Belki de bu yaz da kaldıkları yerden devam ederler, kim bilir?”
Diren’in içinde bir şey düştü.
İnandı mı?
Belki.
Görmediği şeyi, Meryem’in sesiyle gerçek saydı.
Ama... bir parçası da inanmak istemedi.
Çünkü Aren’in gözleri… yalan gibi bakmıyordu.
Gece boyunca uyuyamadı.
İlk kez, birini düşünmek ona acı verdi.
Ve ilk kez, biri acı vermemişken...
başkalarının sözleriyle onu yaralı gibi hissettirdi.