Gece ağır ağır ilerlerken, odanın içi sessizlikle dolmuştu. Sadece Gökçe’nin zaman zaman derin nefes alışları ve Boran’ın kalbinin çarpışı duyuluyordu. Boran, gözlerini kapatmamıştı hâlâ. Gökçe'nin yüzüne baktı uzun uzun. Yüzü solgundu, kaşları hâlâ ağrıdan biraz çatılmıştı. Uykusunda bile huzursuzdu.Boran, onu izlerken içindeki koruma hissi daha da büyüdü. Bir eliyle onun saçlarını okşarken, mırıldanır gibi fısıldadı:“Keşke her acını alabilsem…”Gökçe, uykusunda hafifçe kıpırdandı. Gözleri tam açılmadı ama ağrıdan yüzü bir an buruşturuldu. Boran hemen daha sıkı sarıldı ona, bir şey olmayacakmış gibi. O anda Gökçe’nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü, belki acıdan, belki de yanında güvende hissetmenin verdiği rahatlamadan.Boran’ın gözleri doldu ama sessiz kaldı. Bir anlık rüyasında Gökçe’yi yine kıvranırken gördü. Bu sefer yalnızdı rüyada, ulaşamıyordu ona. Ter içinde uyanır gibi oldu. Hemen başını kaldırdı, Gökçe’nin hâlâ yanında olduğunu görünce derin bir nefes aldı.Yavaşça yanağına dokundu.“Ben buradayım… Gitmeyeceğim,” dedi fısıltıyla.Gökçe, uykusunda mırıldanır gibi bir ses çıkardı:“Boran…”Boran, başını onun yanına yasladı. Sabah olmadan, belki ağrılar geçmeyecekti. Ama sabah geldiğinde birlikte uyanacaklardı.
Gökçe, yarı uykulu bir halde mırıldandı, sesi neredeyse bir fısıltı gibiydi:“Boran… Yanıma yatman uygun değil ki… Biz… daha hiçbir şey olmadık…”Boran, o an gözlerini kırpıştırdı, söylediklerini duyunca başını yavaşça geri çekti. Şaşkınlıkla fısıldadı:“Gayet uygun" dedi Boran, bir an yüzünde hafif bir gülümsemeyle.Gökçe gözlerini araladı, ama yarı kapalıydı hâlâ. Dudakları kıpırdadı, sesi yorgun ama netti:“Ben öyle uygun gördüm… Hadi, uyumaya devam et…”Boran, birkaç saniye sustu. Sonra içini çekerek yeniden ona sarıldı. Gözlerini kapatmadan önce fısıldadı:“Sen nasıl uygun görüyorsan…”Odanın içinde, iki yorgun kalp birbirine sarılıp uykunun içinde biraz olsun huzur buldu. Dışarıda fırtına kopsa bile, o an içerisi sıcacıktı.
★
Sabah, gri bir ışık perdenin aralığından içeri sızarken Gökçe yavaşça gözlerini açtı. Gözleri şiştiği ve başı hafif zonkladığı hâlde sessizce yataktan çıktı. Boran hâlâ uyuyordu; yüzü huzurluydu ama teni hâlâ sıcaktı.Sessiz adımlarla banyoya geçti. Soğuk suyu ellerine aldı, yüzünü yıkadı. Aynaya baktığında gözlerinin altında beliren morluklar dikkat çekiyordu. Hiçbir şey söylemedi. Aynadaki yansımasına bile tepki vermedi.Hafifçe kapıyı aralayıp odanın köşesindeki sandalyeye geçti. Dizlerini karnına çekerek oturdu. Elleri birbirine kenetliydi. Düşünmedi. Hissetmedi. Sadece orada oturdu. Gözleri bir noktaya kilitlenmişti. Sessizliği belki de ilk defa bu kadar güçlü hissetti.