Bölüm 33

Boran’ın sözleri, Gökçe’nin kafasında yankı yapıyordu. “Çünkü seni seviyorum...” Bu cümle, her şeyin öncesinde söylediği küçük şeylerden çok daha derindi. Kalbi hızla atmaya başlamıştı ama bir türlü ne hissedeceğini çözebiliyordu ne de tepki verebiliyordu. Donakalmıştı.Boran, bir süre daha ona bakarak hiçbir şey söylemeden yavaşça odadan çıkmak üzere döndü. Gökçe, gözlerini açtığında Boran’ın kapıdan çıkarken sırtını gördü. Bir an ne yapacağını bilemedi. Cevap vermek mi, susmak mı? Her ikisi de aynı şekilde hissettiği karmaşayı artırıyordu.Boran kapıyı kapatırken, içeri odada kalan sessizlikle yalnız kalmak zorunda kaldı. Gökçe’nin zihni hâlâ Boran’ın sözlerinde ve ona bakışında takılı kalmıştı. “Seni seviyorum…” Bu cümle bir yanda onu şaşkına çeviriyor, diğer yanda korkutuyordu. Sevgi, güven ve bağlılık ne kadar güzel olsa da, Gökçe için bunların anlamı karışıktı. Gözlerini kapattı ve derin bir nefes aldı.Odada ne yapacağına dair hiçbir fikri yoktu. Bir yanda Boran’ın düşünceleri, diğer yanda kendi kalbinin ne istediği arasında kalmıştı. Kafası karışıktı. İçinde fırtınalar koparken, dışarıda her şey sessizdi.Gökçe, yatağa yavaşça oturdu. Kendini bir an boşlukta hissediyordu. Boran’ın gitmesi, her şeyi daha da karmaşık hale getirmişti. "Boran neden böyle yaptı?" diye kendi kendine mırıldandı. Ve bir anda ne yapacağını bilemeden odada dolaşmaya başladı.Yavaşça pencereye yaklaştı, dışarıya baktı ama hiçbir şeyin farkında değildi. Zihni hep Boran’daydı. Kendi içinde derin bir hesaplaşma yaşarken, Boran’ın gitmesi onu yalnız bırakmış gibiydi, ama bu yalnızlık, belki de ihtiyaç duyduğu tek şeydi.Odada çaresizce birkaç adım attı, ama ne yapacağını hala bilemiyordu. Gerçekten ne hissediyordu? Sevgi, korku, özgürlük… Hepsi birbirine karışmıştı.