Bölüm 29

Gökçe duşun buharında biraz olsun kendine gelmişti. Yavaşça havluya sarınıp banyodan çıktı. Hâlâ halsizdi ama en azından ayakta durabiliyordu. Üzerine bol beyaz bir tişört geçirdi, altına da siyah bir eşofman. Saçları ıslaktı, alnındaki terler suyla karışmıştı ama yüzü hâlâ solgundu.Odaya döndüğünde Boran pencerenin önünde, birini arıyordu. Konuşması net duyulmuyordu ama sesi ciddiydi.“Evet, acil. Yüksek ateş, halsizlik, karın ağrısı… Evet, evdeyiz. Lütfen hızlı olun.”Gökçe hafifçe kaşlarını çattı. “Doktor mu çağırıyorsun?”Boran döndü, gözleri Gökçe’ye kaydı. Onu görünce bir an duraksadı. “Evet. Durumun iyi görünmüyor.”“Gerek yoktu aslında…” dedi Gökçe, sesi çok çıkmasa da.“Gökçe,” dedi Boran sert ama kararlı bir tonla, “sana bir şey olursa... bunu kaldıramam.”O an aralarındaki sessizlik derinleşti. Gökçe gözlerini kaçırdı, ama dudaklarının kenarında silik bir minnettarlık belirdi.