Dertler,dertler,dertler...
Büyük, küçük;acı, tatlı dertler.
Birikirler birikirler taht kurarlar gönlümüze.
Peki nasıl kurtuluruz bu dertlerden?
Ya anlatırız birilerine
Ya da gömeriz kalbimize
Anlatmak kolay yoldur,yükünü hafifletir derler.
Peki ya anlatacak kimsesi yoksa dertlinin?
Kurtulabilir mi bu ağırlıktan?
Tek başına savaşabilir mi bu dünyada?
Bilemiyorum.
Bilemediğin çok şey var biliyorum.
Göremiyorum.
Ne yapman gerektiğini göremiyorum.
Ama hissediyorum.
Sen çok güçlüsün bunu hissediyorum.
"Artık yalnız bogulmayacaksın" der N.G Kabal
Sana diyen oldu mu?
Ben diyorum yalnızlığı hissedenlere:
Dertleri gönlünde taht kuranlara:
"Artık yalnız boğulmayacağız"