"Kayboldum ya da kaybettim. Hangisi canımı daha çok yaktı bilmiyorum . Bildiğim tek şey yeniden başlamam gerektiği."
Her şey tekrarlanıyordu. Güneş yeniden doğmaya mahkümdu. Ay aydınlatmaya mahkümdu. Yıldızlar kaymaya. Ve ben ise ölmeye.
Peki neden her şey açıkken bu denli kapalı görünür. Yaşam bu kadar basit olamazdı. Sadece yaşamak yetmezdi aynı zamanda yaşadığını hissetmek de önemliydi. Sana söz Hinzla yaşadığımı hissediceğim.
Kara bir bulut beni içine hapsettiğinde tekrar başa dönmüş gibiydim.Ama bir tuhaflık vardı. Zaman beni neden denemek istedi? İşte bu sorunun cevabını bilmem imkansız görünüyordu.
Yer: Denizin ortası
Saat: 15.00
Gözümü açmamla midemin bulanması aynı anda gerçekleşmişti.Burası neresiydi böyle?
" Kimse var mı?"
Kimse cevap vermiyordu. Burası leş gibiydi.
" Hey ne diye bağrıyorsun. Görmüyor musun burdan çıkmak imkansız."
Sesin geldiği tarafa baktım. Bu bir balıktı. Ve fazlaca tedirgin görünüyordu.
" Merhaba ben Aggef. Burası neresi?"
Balığın da benim gibi midesi bulanıyormuşgibi görünmesi beni bir hayli korkutmuştu.
" Aggef burası bir köpek balığının içi. Ve korkarım ki burdan çıkmak imkansız."
İşte bu hiç iyi olmamıştı. Buraya nasıl geldiğimi hatırlıyorum. Köpek balığı Hinzla'ya saldırmak üzereyken bunu engellemek amacıyla köpek balığının ağzının içine atlamıştım. Şimdi ne olacak hiçbir fikrim yok.
" Bak sevimli balık burdan çıkmanın bir yolu olmalı."
Balık o kadar umutsuzdu ki bana inanmasını beklemek saçmalık olurdu.
" Bak Aggef burda ölüp gidiceğiz. Boşuna umutlandırma kendini."
İşte tam da beklediğim gibi balık durumunu kabul edip hiçbir şey yapmamayı seçmişti. Oysa bizleri ayakta tutan umuttur.Bu her canlı için geçerlidir. Biz hayvanlar da tıpkı insanlar gibi olabiliyoruz. Umudumuzu yitirip hep en olumsuz olan şeyi düşünüyor ve kendi kendimizin sonunu getiriyoruz. Söylesenize umutlu olmak neden bu denli zor?
Mesela güneş umutsuz olsa yeniden doğmaz. Güneş yeniden doğmazsa toprak yeterince verimli olmaz, çiçekler yeşeremez, bütün hayvanlar ve insanlar ısınamaz. İşte bu yüzden umutsuzluk beraberinde onlarca kötü şeye sebep olur. Ve en sonunda da her şey paramparça olur. Umutlu olmaktan korkmak demek umutsuzluk sonucunda oluşacak zincirleme kazalara davetiye çıkaracaktır. Ve çok popiler bir söz vardır.
" Kaza geliyorum demez.".
" Bak sevgili balık kardeş her ne olursa olsun çabalamadan olumsuz düşüncelere kapılmamalıyız."
Balık hala umutsuz görünüyor gibiydi. Burası gerçekten belbattı. Tıpkı köpekler diyarının lanetli hali gibiydi.
" Aggef aslına bakarsan bu köpek balığının kusmasını beklemek zorundayız. Bana öyle geliyor ki köpek balıklarının kusması yılları alabilir.Bunun için bizim zamanımız yok."
Bu hiç iyi değildi işte. Ama bir yolu olmalıydı.
Kara bir bulut beni yuttuğunda, cevapsız surularım havada kalmıştı.
Gözümü açtığımda Hinzla'nın odasındaydım. Hinzla ekstra yorgun görünüyordu. Sanki hiç koca bir evi tek başına inşa etmiş gibi yorgundu.
" Aggef neden hala istediğim şeyi yapmıyorsun? "
Hinzla ilk kez bana sinirlenmişti. Ama ne demek istediğini anlamıyordum.
" Hinzla ne yapmam gerekiyor ki?"
Hinzla sinirini bir kenara bırakıp , sakince konuştu.
" Bak Aggef bana yardım etmelisin.Midem çok kötü ve kusmam gerek ."
Bu çok garipti. Hinzla benden kusmak için yardım istiyordu.
" Hinzla ben sana nasıl yardım edebilirim ki?"
Karnını sıktıkça sıktı gerçekten canı çok acıyordu. Ona yardım etmek zorunda hissediyordum. Ama nasıl?
" İlacımı bulman gerek Aggef."
İlaç mı? İşte bu garipti. Ben ilacın nerde olduğunu bilmiyordum ki. Hızla etrafa baktım. Dolabın arkasına düşmüş olasa gerek. Sıkışık da olsa arka tarafa geçtim. İlaç kutusu ordaydı. Üstünde ise bir not vardı.
" Çıkış için hızlı uç . Tıpkı hızlı giriş yaptığın gibi."
Karanlık beni yuttuğunda , kafamdaki sorular cevap bulmuş gibiydi.
Geldim ve ya gelmek üzereyim. Aslına bakarsanız hiç gelmek istemedim ve aslında hiç gelmedim. Ama bu gelmekte olduğum gerçeğini değiştirmiyor.