Bölüm 1

KEHRİBAR 1. Bölüm – Güllerin Arasında Sabah güneşi taş avluların üzerine yavaşça yayılırken Topkapı Sarayı bahçesi mis gibi gül kokuyordu. Mihrisu fotoğraf makinesini kaldırıp derin bir nefes aldı. “Böyle bir yerde çalışmak varmış…” diye mırıldandı. Arkasından Azra’nın sesi geldi. “Mihrisu! Yine mi çiçeklerle konuşuyorsun?” Mihrisu başını çevirdi. “Konuşmuyorum, ilham alıyorum.” Defne kameranın askısını düzeltti. “Biz buraya romantik olmaya gelmedik. Dosya hazırlayacağız. Yayın evi bizden Osmanlı bahçeleri yazısı bekliyor.” Gül eğilip bir gülü kokladı. “Defne haklı ama… şu güller var ya… insanın şiir yazası geliyor.” Azra güldü. “Yok artık. Bir de burada şiir kitabı çıkarırsak patron bizi kovar.” Mihrisu güllerin arasına biraz daha ilerledi. Telefonuyla fotoğraf çekiyordu. “Şuna bakın… şu renk var ya… resmen masal gibi.” Defne seslendi. “Mihrisu çok uzaklaşma! Bahçenin o kısmı kapalı olabilir.” “Geliyorum zaten.” Tam o sırada ayağı bir şeye takıldı. “Ah!” Eğilip baktı. Toprağın içinde yarı gömülü bir şey parlıyordu. Mihrisu kaşlarını çattı. “Bu da ne?” Toprağı eliyle biraz kazdı. Küçük bir yüzük çıktı. Eskiydi. Ama garip şekilde parlaktı. Mihrisu fısıldadı. “Bu burada ne arıyor?” Uzaktan Azra bağırdı. “Mihrisu ne buldun yine?” “Bir şey… galiba yüzük.” Üçü birden yanına geldi. Gül gözlerini büyüttü. “Gerçekten yüzük mü?” Mihrisu avucunu açtı. Yüzük koyu kehribar rengindeydi. Defne hemen ciddileşti. “Dur bir dakika.” “Ne oldu?” “Bu tarihi eser olabilir.” Azra eğilip dikkatle baktı. “Evet bayağı eski görünüyor.” Gül heyecanlandı. “Belki de saraydan kalmıştır!” Mihrisu yüzüğü çevirdi. “İçinde yazı var.” Defne yaklaştı. “Ne yazıyor?” Mihrisu gözlerini kısmaya çalıştı. “Sanırım…” Bir an durdu. “Kehribar.” Azra kaşlarını kaldırdı. “Ne? Yüzüğün içinde kehribar mı yazıyor?” “Evet.” Gül şaşkınlıkla baktı. “Garip değil mi?” Mihrisu yüzüğü parmaklarının arasında çevirdi. “Belki bir isimdir.” Defne hemen ciddi bir sesle konuştu. “Bakın bunu görevlilere vermemiz lazım.” Azra başını salladı. “Evet mantıklı.” Ama Gül hemen itiraz etti. “Durun ya! Bir inceleyelim önce.” Defne sertçe baktı. “Gül bu müze.” Azra gülerek araya girdi. “Defne FBI gibi davranma.” Mihrisu düşünceli görünüyordu. “Bir dakika…” “Ne?” “Yazı değişti.” Üçü aynı anda konuştu. “NE?” Mihrisu yüzüğü onlara gösterdi. “Az önce kehribar yazıyordu.” Defne kaşlarını çattı. “Şimdi ne yazıyor?” Mihrisu yutkundu. “Tak.” Bir an sessizlik oldu. Azra güldü. “Şaka yapıyorsun.” “Hayır gerçekten.” Gül merakla yaklaştı. “Tak derken… tak mı diyor?” “Evet.” Defne başını salladı. “Bence ışık yansıması.” Azra da güldü. “Mihrisu hadi tak bakalım.” Defne hemen tepki verdi. “Azra saçmalama!” Mihrisu yüzüğe baktı. İçindeki kelime sanki parlıyordu. Tak Kalbi biraz hızlı atmaya başladı. “Garip bir his var…” Gül merakla sordu. “Nasıl bir his?” “Bilmiyorum…” Azra kollarını bağladı. “Tak işte. Ne olacak?” Defne hemen atıldı. “Takma!” Mihrisu yavaşça yüzüğü parmağına yaklaştırdı. Bir an durdu. “Belki de gerçekten tarihi eserdir…” Azra omuz silkti. “En fazla çıkarırsın.” Gül fısıldadı. “Tak…” Mihrisu yüzüğü parmağına geçirdi. Bir an hiçbir şey olmadı. Defne rahat bir nefes aldı. “Gördünüz mü—” Tam o anda rüzgar şiddetlendi. Güller bir anda savruldu. Mihrisu’nun başı döndü. “Ne oluyor…?” Azra bağırdı. “Mihrisu!” Mihrisu’nun etrafındaki görüntü bulanıklaştı. Bahçe dönmeye başladı. Güllerin kokusu kayboldu. Yerine başka bir koku geldi. Toprak. At. Ve eski taşların kokusu. Mihrisu gözlerini açtığında artık orada değildi. Karşısında taş bir avlu vardı. Uzakta askerler yürüyordu. Ve tam önünde biri duruyordu. Üzerinde ipek kaftan vardı. Gözleri şaşkınlıkla ona bakıyordu. Genç adam yavaşça konuştu. “Sen kimsin?” Mihrisu donakaldı. Adam bir adım yaklaştı. “Bu saraya nasıl girdin?” Mihrisu fısıldadı. “Ben…” Genç adamın sesi sertleşti. “Cevap ver!” Mihrisu’nun kalbi hızla çarpmaya başladı. Adam kendini tanıttı. “Ben…” “Şehzade Beyazıt.”