Uzay zırhımın bel kısmındaki son bağlantılarını takaraken Wastle kapıda belirdi. “Atlas kuşağına doğru yola çıkmak için hazırız, Simon.”
İçeride onu görmeme yetecek kadar ışık vardı. Başımla onayladım “Öyleyse vakit kaybetmeyelim.”
Güçlü bir yerçekimine sahip Semulantis gezegeninde doğumuş olan diğer insanlar gibi ufak tefek olan yardımcım Wastle bile uzay zırhını üzerine geçirdiğinde oldukça cüsseli birine dönüşüyordu. Ben de üzerimdeki parlak ve sert uzay zırhını içinde dev bir Titan gibi görünüyor olmalıydım. Kaskını koltuğumun altına sıkıştırdım ve ben önde, yardımcım arkada piramidin dar,
uzun ve loş koridorlarından geçerk dışarı çıktık.
Sonsuz gece, Dünyadan çok uzaktaki bu yanlız gezegende devamlı olduğu gibi soğuk ve karanlıktı. Bastığımda dağılan kar, hâlâ yumuşak ve ıslaktı. Sonsuz geceden önce, bulunduğumuz yerden tüm vadinin kuş bakışı göründüğü kesindi. Oysa şimdi yanlızca aydınlatma sisteminin içinde kalan bölge seçilebiliyordu. Bu aydınlatma sistemin, bir dönü önce Birlik tarafından bu yıldızı sistemine Yıldızı Efendisi olarak atandıktan sonra ekibimle birlikte inşa ettirmiştim.
Avlunun ince kar örtüsü altındaki zemini iri taşlarla kaplıydı ve birçoğu kırılmıştı. Yıkık duvarlardan birinin köşesindeki eski ahşap bina bu gezegene ait gri taşlarla inanılmaz bir tezhat içindeydi. Etrafımızda bir iskeletin parmakları gibi duran çıplak, kahverengi ve gri dallı ağaçlar vardı. Kökleri yemek arayan eller gibi taş zeminden iceri girmişti. Daha aşağıdaki geniş vadide, bu gezegenin yerli ırkı olan kathrian'ların mağaraları ve hayvan postlarından yaptıkları ilkel çadırıların önünde ısınmak için yatıkları cılız ateşler belli belirsiz seçiliyordu.