Bölüm 23

Geçen yıllarda yıldıza bir şey için yakınıyordum, bana dediği ilk şey 'İstersen tüm dünya sana savaş açsın, sen aynada ki ile barış içinde olmazsan zaten hep yenilmiş olursun.' olmuştu. Aynada ki, otobüs camında ki, telefon ekranındaki görüntüyle hiç bi zaman barış içinde olmadım. Babama benzemek benim için dünyanın en kötü şeyiydi ve aynada ki şey babamın tıpatıp aynısıydı. İnsan neye benzemekten korkarsa ona dönüşüyordu, ben o gün yemin ettim; dış görünüşüm benzese de karakterim benzemeyecekti ona. Otobüs camına yaslanmış halde insanları izlemeye devam ediyordum, otobüs bu sefer oldukça fakir bi mahalleden geçiyordu. Gözümle etrafı dikizlerken bu sefer gözüme biri takıldı. Mor el işi yazmalı, hafif tombul, kıpkırmızı yanaklı oldukça tatlı bi yaşlı kadın. Elinde bir pişi ve pişiyi uzattığı bi oğlan. Oğlan arkasına dönük olmasına rağmen oldukça Karzaya benziyordu. Uzun boylu, simsiyah saçlı saçları vardı. Üzerinde bizim kolej forması olmasından bizim kolejdeki benim gibi burslu öğrencilerden olduğunu gösteriyordu. İtraf ermeliydim, arkadan dahi Karzanın enerjisini alıyordum. Bir kaç durak sonra okula varmıştım. Otobüste rahat etmek için önüme aldığım çantamı sırtıma taktım ve okulun ana kapısına doğru ilerledim. Her bir adımımda insanların beni birbirlerine gösterek fısıldaşmalarını ve şaşırmalarını hissediyordum, hala İlayda ve Melisin yaydıkları okulda dönüyordu. Tam o sırada arkamdan 'Lara!' diye bir ses geldi. Arkamı dönüp baktığımda Neşe olduğunu fark ettim. Gülümseyerek, 'Günaydın Neşe, sanada günaydın Eymen.' deyiverdim. 'Günaydın Lara.' Neşe ben ve Eymen merdivenlerden çıkmaya başladık. Bie süre sonra biz sınıfa ilerlerken, Eymen kan ter içinde hala kat çıkıyordu. Normal bende üst üste dört kat çıksam, bende kan ter için de kalırdım. Neşe ile sınıfa doğru ilerledik. Neşe yol boyu hiç tükenmeyen enerjisi ile konuşmuş, gülmüş şakalaşmıştı ben ise sadece enerjimin yüzde yüzünü kullanmama rağmen yinede enerjisine yetişememiştim.