Bölüm 22

Alarm sesi ile uyanmıştım, saat dokuzdu ve okul için uyanmam gerekiyordu. Gözlerimi ne kadar açmak istemesem de kendimi zorlaya zorlaya gözümü açtım. Hızlı bir şekilde hazırlandıktan sonra koşarak otobüse bindim. Yalan yok her gün otobüse geç kalmaktan sıkılmıştım. Rasgele bir yere oturduktan sonra kafamı cama yaslayarak yolu izlemeye başladım. Gözüm yolda ki bir adama takılmıştı. Kırklı yaşlarında olmasına rağmen saçlarının kızılı onu oldukça genç gösteriyordu. Kızıl saçlarının arasından çıkan beyazlara rağmen oldukça yakışmıştı. Gözleri zümrüt yeşiliydi ve çilleri vardı. Şaşırtıcı derecede benzediğimiz adamın üstünde siyah bir takım elbise vardı. Arkasında ise 2 çift koruma takılmıştı. Kızıl saçlı insanları bilirsiniz, birbirlerine benzerler. Küçükken ne zaman kızıl saçlı birini görsem ikizim olduğunu düşünüp üstüne atlıyordum. O yüzden artık kızıl saçlı insanları pek umursamıyorum, ne demişler insan insana benzermiş.