Bölüm 2

"Kimse varmııı" "Kazan dairesinde eksi kattayız burda bizi kimse duyamaz " Yaklaşık 1 saatdir buradayız kimse bizi kurtarmaya gelmiyor. Üstelik içerisi çok sıcak. Ve beni en çok rahatsız eden şey kedimin dışarıda yanlız kalması. "Anlamıyorum kapıyı kapatan kişi neden bizi duymadı?" "Buranın anahtarları sadece apartman yöneticisinde var ve o adam hep kulaklık ile geziyor" Harika Kazan dairesinde tanimadıgım biri ile kapalı kalmısdım hemde apartmana tasindigim ilk gün "Kimse yokmuuu" "Mine hanım" "Efendim?" "Bağırmayın hickimse bizi duymaz onun yerine mantıklı bir yol düşünün " "Offf, telefonunuz yanınızdamı benimki evde kaldı" "Hayır. Zaten onun için geri gelmişdim telefonumu arabada bırakmışım" "Offff Nefes alamıyorum " "Abartmayın isterseniz içerisi sıcak amma nefes alınmayacak derecede değil " "Ondan değil benim klostrofobim var kapalı alanda kala bilmiyorum " "Anladım o zaman başqa birşeyler düsünmeği deneyin.Örneğin biz hiç tanismadık siz benim ismimi bile bilmiyorsunuz. Tanışmaya ne dersiniz?" Bu adam benimle flört etmeğemi çalısıyor ? Amma dediği ise yaraya bilir hem ismini merak ediyorum zaten. "Olur" "Tamam baslayın o zaman " "Neye?" "Kendinizi tanıtmaya" Gercekden bu adam sapık beni tanımak için klostrofobimi kullnıyor.Tamam sakini. "Ben pek konusa bileceğimi zannetmiyorum siz kendinizden bahsetseniz?" "Tamam. Ben Emre Aydın 25 yasindayım." Birtek banamı çok saçma geliyor bu o kendini tanıtsa ne olacaq ben burda nefes alamıyorum. Amma yaşını doğru tahmin etmiştim. "Mine hanım bence bu sizi iyilesdirmeyecek" Hadi canım nereden bildin. "Haklısınız bencede biraz saçma bir fikir" "Eee ozaman şöyle yapalım siz yere oturun derinden nefes almağa çalısın " Dediğine uyub yere oturdum ve derin nefes almağa çalısdım. "Şimdi gözlerinizi kapatın ve kendinizi en sevdiğiniz yerde hayal edin" En sevdiğim yer, kücüçüklük odamdı istanbulda olan favori odam. "Küçüklük odam" dedim "Evet oradasınız anneniz en sevdiginiz yemeği pişirmiş kokusu geliyor Yaprak sarması "Arkadaşlarınız sizi dısarıya çağırıyor" " Birşeymi oldu Mine hanım ?" "Şey benim hiç arkadaşım yokduda ondan siz öyle deyince bi qarip oldum" "Özür dilerim sizi üzdüysem" "Hayır özür dilemenize gerek yok sadece qarip oldum " " Tamam o zaman neyi severdiğiniz neyin sizin yanınızda olmasını isterdiniz" "Uçak" "Ne ?" "Uçak, kedim " Gercekden ben kendimi düşünüyorum amma uçak şuanda ne yapıyor ? Nerede belkide biri onu almışdır. Belkide apartman görevlisi onu dışarıya atmısdır hemde bu yağmurda. "Tamam kedinizi düsünün onu kucakladığıvızı, öptüğüvüzü, onun sizin kucağıvızda otuduğunu" O an gercekdende Uçakın kucağımda olduğunu hissettim. "Kendinizi daha iyi hissediyor musunuz?" Derin bir nefes aldım "Evet" Gözlerimi açdığımda gercekdende kendimi daha iyi hissetmeye başladım. "Şimdi burdan çıkmanin yolunu bulmalıyız" dedim. "Bence ondan önce tanışmamiz gerek yani yanlış anlamayın amma sizinle saaterdir buradayız ve daha birbirimizi doğru düzgün tanımıyoruz." Yanlış anlıyordum bu adam banamı asılıyordu? Belki benim sevgilim vardı belki ben evliyim tamam değilim amma yinede siz anladınız . Amm onu tanımam bana daha iyi olur sonuçda saatlerdir Kazan dairesinde kilitli kaldığım adamı tanımalıydım bu benim güzenliğim için yoksa kesinlikle merak etmiyorum. "Olur, hem zaman gecmiş olur" "Tamam ben baslıyorum . Az önce dediğim gibi adım Emre, Emre aydın 25 yasındayımSpor eğitmeniyim" Belli oluyor zaten "Ben Mine, Mine Akay 25 yasmdaım iç mimarım" "Aaa ne güzel bende evimi yenilemek istiyordum belki benimle çalısmak istersiniz" Tamam bu bahane cidden qarib bana ukala, kendini beğenmiş, demeyin amma bana bu adam benden hoşlanıyormus gibi geldi. "Aaaa ne tesadüf, tabikide işbirliği yapabiliriz burdan bir kurtulalımda" "Yanlış anlamazsanız birşey sormak istiyordum" "Evet?" "Neden hiç arkadaşınız yokdu dışarıdan bakıldığında eğlenceli birine benziyorsunuz" "Ben... 1 arkadaşım vardı kendisi kanser hastasıydı, çocuklar ona pek yaklaşmazdı ben ise onunla çok yakındım kücüklüğümden beri onuna arkadasdim sonra 14 yaşımda" "Anlatmak istemiyorsanız anlatmayın özür dilerim hiç sormamalıydım" "Hayır sizin suçunuz değil sadece merak ettiniz . Şey ben 14 yaşındayken arkadasım kansere yenildi ve bende o günden sonra dısarı çıkmaz oldum" "Çok üzüldüm sizin adınıza" Ağlamaya başlamışdım "Çocukken hep babamın işleri yüzünden sürekli şehir deyisdirirdik. Amma nehir ile biz hep telefondan konuşurduk aramızda kilometreler olsa bile yinede görüşürdük" "Belkide yeni bir dost edinme zamanınız gelmisdir" Başımı kaldırdığımda Emre'nin bana elini uzattıgını gördüm, elini tuttum ayağa kalkdım ve birlikde çıkış aramaya başladık.