Sabah olduğunda Zeynep gece gelen mesajın gerçek olup olmadığını anlamaya çalıştı. Telefonunu eline aldı. Mesaj hâlâ oradaydı.
"Geçmişini öğrenmek istiyorsan kimseye güvenme. Kaza sandığın şey bir kaza değildi."
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri eşi olduğunu söyleyen Kerem girdi. Elinde beyaz zambaklar vardı.
"Bugün kendini nasıl hissediyorsun?" diye sordu gülümseyerek.
Zeynep, mesajdan bahsetmek istedi ama son anda vazgeçti. İçinden bir ses, şimdilik susması gerektiğini söylüyordu.
"Biraz daha iyiyim," dedi.
Kerem oturdu ve geçmişlerinden bahsetmeye başladı. Tatillerini, evliliklerini, birlikte kurdukları hayalleri anlattı. Fakat Zeynep'in içinde tuhaf bir boşluk vardı. Söylenen hiçbir şey ona tanıdık gelmiyordu.
O gün taburcu olacağı açıklandı.
Eve döndüğünde her şey kusursuz görünüyordu. Duvarlarda fotoğraflar, raflarda anılar, salonda birlikte çekilmiş mutlu kareler vardı. Ama Zeynep, bu evde misafir gibi hissediyordu.
Gece herkes uyuduktan sonra sessizce salona indi. Çekmeceleri karıştırırken eski bir anahtar buldu. Anahtarın üzerinde küçük bir etiket vardı:
"D-17."
Tam o anda telefonu yeniden titreşti.
Bu kez sadece bir adres yazıyordu.
"Eski tren garı. Yarın saat 18.00."
Zeynep derin bir nefes aldı. Bu mesajları gönderen kişi, geçmişini biliyor olabilirdi.
Ertesi gün kimseye haber vermeden evden çıktı. Eski tren garına ulaştığında peronlar bomboştu. Rüzgâr, terk edilmiş binanın camlarını titretiyordu.
Bir bankın üzerinde siyah bir zarf duruyordu.
Zeynep zarfı açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta kendisi vardı... ama yanında duran adam Kerem değildi.
Fotoğrafın arkasında tek bir cümle yazıyordu:
"Gerçek hayatın şimdi başlıyor."
Devam edecek…