Zeynep gözlerini açtığında bembeyaz bir hastane odasında yatıyordu. Tavandaki ışık gözlerini kamaştırıyor, başındaki ağrı düşüncelerini parçalıyordu. Etrafına baktı; tanımadığı yüzler, telaşlı hemşireler ve pencerenin dışında yağmur vardı.
"Ben... kimim?" diye fısıldadı.
Odaya giren doktor kısa bir sessizliğin ardından derin bir nefes aldı.
"Geçirdiğiniz kazadan sonra hafızanızı kaybettiniz."
Bu cümle, Zeynep'in hayatını ikiye böldü.
Günler geçtikçe herkes ona geçmişini anlatıyordu. Ünlü bir oyuncunun eşi olduğunu, kusursuz görünen bir hayat yaşadığını söylüyorlardı. Fakat anlatılan hiçbir anı ona ait gibi hissettirmiyordu. Fotoğraflarda gülümsüyordu ama o gülümsemeyi hatırlamıyordu.
Bir gece hastane odasında yalnızken telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi:
"Geçmişini öğrenmek istiyorsan kimseye güvenme. Kazan sandığın şey bir kaza değildi."
Zeynep'in kalbi hızla çarpmaya başladı. O andan sonra hafızasını değil, gerçeği aramaya karar verdi. Çünkü kaybettiği yalnızca zamanı değil, kendisiydi.