Ela'nın kalbi göğsünde yankılanıyordu. Kapının dışında bir şey...ya da biri vardı.
Aras pencereye yaklaştı. İçgüdüsel olarak Ela'yı arkasına aldı.
''Kimse gelmeyecekti,'' dedi Ela fısıltıyla.
Aras cevap vermedi. Elindeki feneri kapattı. O anda dışarıdan bir gölge geçti. Net değildi ama...insan yürüyüşüne benzemiyordu. Daha sessiz, daha sinsi.
Ela'nın elleri buz kesmişti. Gözleri Aras'a kaydı. Yüzü gergindi, ama korkmamıştı.
''Burada kalamayız,'' dedi Aras. ''Ormanın içinden dolanmalıyız. Eğer bizi istiyorlarsa...o zaman nedenini öğrenmemiz gerek.''
Ela başını salladı. ''Ama buraya tekrar döneceğiz. Bu ev, cevaplarla dolu.''
Beraber arka kapıdan sessizce çıktılar. Çamura batmış patikadan uzaklaştılar. Gecenin içindeki gölgeler onları izliyordu, ama bir süre sonra sessizlik geri geldi.
YAKINLIK
Bir süre yürüdüler. Sadece ay ışığı vardı rehberlik eden. Ormanın kıyısında durduklarında, Aras yorgun düşüp bir ağacın altına oturdu. Ela da yanına geldi.
Nefesleri kesikti, vücutları gergindi. Ama aralarında tuhaf bir huzur vardı.
Ela yavaşça konuştu:
''Ben hayatımda ilk defa biriyle böyle bir şey yaşıyorum. Korkmak değil bu. Sanki...her şey benden önce seni tanımış gibi. Bu kasaba, bu dosya, bu ev.''
Aras gözlerini Ela'ya çevirdi.
''Bunu ben de hissediyorum. Sanki yıllardır seni arıyormuşum gibi. Ama...''
Ama. Her cümle o kelimde kesiliyordu.
Ela başını Aras'ın omzuna yasladı. O da başını çevirmedi.
İkisi de o anın huzurunu bozmaya kıyamadı.
Fakat bilmedikleri bir şey vardı.
Karanlık sadece geçmişi değil, kalpleri de izliyordu.
ERTESİ GÜN-KASABA'DA FISILTILAR
Ertesi gün okulda tuhaf bir gerginlik vardı. Ela ve Aras sabah erkenden birbirinden ayrı gitmişti okula. Ama içeride herkesin fısıldaştığını fark ettiler. Özellikle Ela içeri girdiğinde birkaç kişi dönüp baktı. Fısıltılar şu cümleye dönüyordu.
''Aras'la ilgili bir şey varmış...kayıp dosyaları açılmış...''
Öğle arasında Ela yalnız kaldı. Kantin arkasındaki duvarda eski bir kupürü buldu. Okul panosuna kim yapıştırmıştı bilmiyordu ama başlığı okuduğunda kalbi duracak gibi oldu:
''2009-Demir ailesinin kaybolan oğlu hala bulunamadı.''
Altında küçük bir fotoğraf vardı. Tanıdık gözler. Aynı yara izi.
ARAS.
Ama işin daha da tuhafı...o haberin hemen yanında başka bir kupür daha vardı.
Yıpranmış, kenarları yanmış gibiydi. Başlığı silinmişti ama ortasında net görünen tek şey:
Bir bebek fotoğrafı. Altında sadece şu yazı vardı:
''Ela-2009. Doğum sonrası annesiyle birlikte kayıtlardan silindi.''
Ela'nın gözleri büyüdü. Nefesi kesildi.
''2009 mu?'' diye fısıldadı
Aynı yıl. Aynı kasaba. Aynı karanlık.