Sessizliğin Altındaki Ses – Final (Sessizlik)
Günler geçti.
Kimse o evde ne olduğunu tam olarak anlayamadı.
Komşular sadece şunu söyledi:
“Bir gece ışıklar sürekli yanıp sönüyordu.”
“Sonra… tamamen kapandı.”
Ve bir daha açılmadı.
—
Polis geldiğinde evin kapısı açıktı.
İçerisi düzenliydi.
Zorla girilmiş gibi değildi.
Ama evde…
Kimse yoktu.
Ne Deniz.
Ne annesi.
Hiçbir iz yoktu.
Sanki hiç yaşamamışlar gibi.
—
Üst kata çıktılar.
Kapı açıktı.
Oda boş görünüyordu.
Ama içeri giren polislerden biri durdu.
“Duydun mu?” dedi.
Diğeri kaşlarını çattı. “Neyi?”
Sessizlik.
Sonra…
Çok hafif bir ses.
“Beni çıkarın…”
Polis bir anlığına dondu.
“Birisi mi var?”
Odayı aradılar.
Dolaplara baktılar.
Pencereye baktılar.
Hiç kimse yoktu.
Ama ses…
Oradaydı.
—
“Duvarlardan geliyor,” dedi biri.
Diğeri güldü. “Saçmalama.”
Ama o da duydu.
Bu sefer daha net:
“Buradayım…”
Polis geri çekildi.
“Bu evde bir tuhaflık var.”
Amir başını salladı. “Boş ev. Psikolojik.”
Ama çıkarken…
Hiçbiri arkasına bakmak istemedi.
—
Ev mühürlendi.
Kimse girmedi.
Yıllar geçti.
Ev eskidi.
Boyası döküldü.
Camları kırıldı.
Ama bir şey değişmedi.
Sessizlik.
—
Bir gün…
Yeni bir aile evi satın aldı.
Ucuza gelmişti.
“Biraz eski ama güzel,” dediler.
Küçük bir çocukları vardı.
Adı Ege.
İlk gece…
Ege saat 03:17’de uyandı.
Gözlerini açtı.
Odasına baktı.
Her şey normaldi.
Ama sonra…
Tık.
Başını tavana çevirdi.
“Anne?” diye fısıldadı.
Cevap yok.
Sonra tekrar:
Tık… sürtünme…
Ege yavaşça yatağında doğruldu.
Korkmuştu.
Ama merak da ediyordu.
Kapıya baktı.
Koridora çıktı.
Merdivenlere yöneldi.
Üst kata.
Kapı aralıktı.
—
Ege kapının önünde durdu.
İçeri baktı.
Karanlıktı.
Ama yalnız değildi.
İçeriden bir ses geldi.
Yumuşak.
Tanıdık.
“Geç kaldın…”
Ege geri çekildi.
“Kim var?”
Cevap geldi.
“Ben.”
Bir adım attı.
“Senin gibi.”
—
Ertesi sabah…
Ege mutfakta oturuyordu.
Annesi ona kahvaltı hazırlıyordu.
“Günaydın canım,” dedi.
Ege başını kaldırdı.
Gülümsedi.
“Günaydın.”
Her şey normaldi.
Ama…
Annesi bir an durdu.
Çünkü Ege…
Hiç korkmuş gibi görünmüyordu.
—
Üst katta…
Kapalı odada…
Zayıf bir ses yankılanıyordu:
“Anne…”
—
Ve ev…
Yeni birini daha hatırlamaya başlamıştı.
