Hepsinde yüzleri olmayan, gözleri simsiyah boşluktan ibaret çocuk gölgeleri oturuyordu ve hepsi hızla Eren ile Mert’in etrafını sarmaya başladı.
Eren ve Mert can havliyle arkalarını dönüp koşmaya başladılar. Arkalarından gelen o yüzlerce tekerlek gıcırtısı ve çocuk gülüşleri ormanı inletiyordu. Tam ormanın çıkışına, güvenli bölgeye ulaştıklarını sandıkları an, Mert dengesini kaybedip yere düştü.
Eren arkasına döndü, Mert’e elini uzatmak istedi. Ama tam o sırada, Mert’in arkasındaki karanlıktan o ilk kayıp çocuk fırladı. Çocuğun elleri artık bir insana ait değildi; simsiyah, upuzun ve jilet gibi keskin parmakları vardı.
Çocuk, Mert’in bacaklarından yakaladı. Mert çığlıklar içinde yalvarırken, çocuk onu inanılmaz bir güçle karanlığın içine doğru çekmeye başladı. Mert’in tırnakları toprağı kazıdı, Eren’e doğru uzandı ama nafile... Mert, saniyeler içinde o zifiri karanlık ormanda kayboldu.
