Yıllar sonra, iki yakın arkadaş olan Eren ve Mert, bu efsanenin doğrulunu kanıtlamak için bir gece yarısı o eski evin bahçesine girmeye karar verdiler. Saat tam 03:15'ti. Hava buz gibiydi ve sis, ağaçların arasından adeta bir yılan gibi süzülüyordu.
Eren, el fenerini eski, paslı bahçe kapısına doğru tuttuğunda garip bir şey fark etti:
"Mert, şuraya bak... Bu imkansız."
Yerde, kalın sisin ortasında, taze tekerlekli sandalye izleri vardı. İzler, ormanın en karanlık, en sık ağaçlık kısmına doğru ilerliyordu. Mert yutkundu, geri dönmek istedi ama Eren’in merakı korkusuna baskın geldi. İzleri takip etmeye başladılar
