Merhabalar 👋
Keyifli okumalar
Yazar'dan
Aradan tam on yedi yıl geçmişti.
Yetimhanenin soğuk duvarları arasında büyüyen Amelia, bugün düşe kalka on yedi yaşına basmıştı. Telefonunun alarmı çaldığında gözlerini yavaşça açtı.
Telefonun ekranında tarih yazıyordu.
30 Mayıs
Şu yaşına kadar çekmedi acı , çekmediği çile kalmamıştı ama en çok insana ailesizlik , sevgisizlik çok koyuyordu
Bugün doğum günüydü
Yatağında birkaç saniye sessizce oturdu.
Her yıl olduğu gibi bu yıl da kimsenin hatırlamayacağını biliyordu.
Dudaklarında buruk bir gülümseme belirdi.
"Doğum gününü kutlu olsun, Amelia...."
Bu cümleyi her yıl olduğu gibi yine kendi kendine söylemişdi . Çünkü bunu söyleyecek başqa kimse yoktu ve olmayacağından da çok korkuyordu .
"Alıştım artık..."
Yatağından sessizce kalktı.Pencereye yakınlaştı .Dışarda güneş yeni doğuyordu .
Sonra derin bir nefes aldı.
"Hadi ..."
"Bugün de bitecek "
Dolabı açdı.Okul formasını giydi.Uzun kahverengi saçlarını topladı .
Aynanın karşısına geçti .Yeşil gözlerine baktı
Kendi kendine fısıldadı
" Acaba kime benziyorum "
Bu soru yıllardır zihninden hiç çıkmıyordu
Annesi nasıl biriydi ?
Babası nasıl biriydi ?
Ve ya kardeşleri var mıydı , vardıysa neden onu bırakmışlardı .
Onu gerçekten bırkamışlarmıydı ...
Yoksa kaybetmişler miydi
Bu soruların hiç birinin cevabı yoktu
Amelia sessizce kahvaltı masasına oturdu
Masada her zamanki gibi sıradan bir kahvaltı vardı .
Kimse bugünün onun doğum günü olduğunun bilmiyordu
Ya da..
Belki de hatırlamıyordu
Amelia buda kimseye söylemedi
Sessize çayını içdi .Bir dilim ekmeğini bitirdi .
Sonra çantasını alıp yetimhane den çıktı.
Okula giderken kulaklığını taktı.Yolda herkes ailesiyle yürüyordu.Bir baba küçük kızının elini tutmuştu.
Bir anne oğlunun saçını düzeltiyordu.
Amelia istemsizce onları izledi.
Kalbinin bir köşesi yine sızladı.
"Bir gün..."
"Ben de ailemi bulabilecek miyim?"
Okulun bahçesine girdiği anda yine aynı bakışlarla karşılaştı.
Fısıldaşmalar başlamıştı.
" Yetim geldi"
" Yine tek başına"
" Zavallı... "
Amelia başını eğmeden yürümeye devam etti.
Artık alışmıştı.
Ama alışmak...
Canının acımadığı anlamına gelmiyordu.
Öğle arasında kantine indi.
Elindeki küçük sandviçi yerken birkaç öğrenci masasına yaklaştı.
İçlerinden biri alaycı bir sesle konuştu.
" Amelia..."
" Bugün niye bu kadar sessizin?"
Diğeri kahkaha attı.
" Belki doğum günüdür "
" Ama kutlayacak annesi babası yok"
Hepsi gülmeye başladı.
Bir kız omzuna çarptı.
" İnsan ailesiz yaşayınca böyle oluyor işte "
Amelia başını kaldırdı.
Hiçbir şey söylemedi.Sandviçini çantasına koydu.
Sessizce kantinden çıktı.
Arkalarından gelen kahkahalar uzun süre kulaklarında yankılandı
Başını derde sokmak istemiyordu , ayrıca hiç keyfinde yokdu .Birde onlarla uğraşmak var .
Dersler bitmişti.
Gökyüzü turuncuya dönmeye başlamıştı.
Amelia okuldan tek başına çıktı.Her zamanki yolu takip ederek yürümeye başladı.
Tam o sırada...
Telefonu çalmaya başladı.
Amelia durdu.
Telefonunu cebinden çıkardı.
Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı
Kaşlarını çattı.Kimse onu aramazdı.
Bir an telefonu açıp açmamak arasında kaldı.
Sonunda derin bir nefes alıp cevapladı.
"Alo..."
Karşı taraftan ses gelmedi
Sadece derin bir nefes...
Amelia tekrar konuştu.
" Alo? Kimsiniz?"
Bu kez, sakin ama tanımadığı bir erkek sesi duyuldu.
"Doğum günün kutlu olsun, Amelia."
Amelia'nın kalbi bir anlığına duracak gibi oldu.
Şaşkınlıkla etrafına baktı.
" Siz..."
" Kimsiniz?"
Fakat cevap gelmedi.Telefon aniden kapandı.
Amelia tekrar aramaya çalıştı.
Ama numara görünmüyordu.
Telefonunu yavaşça indirdi.
Kalbi hâlâ hızla atıyordu.
Dudaklarından istemsizce tek bir cümle döküldü.
"Doğum günüm olduğunu... nereden biliyordu?"
O anda henüz farkında
değildi...
Bu gizemli telefon, yıllardır saklanan sırların ilk kapısını aralamıştı.
✎Oy verip yorum yapmayı unutmayınız ✎
Sizi seviyorum ꨄ